Kiedy nad Lourdes zapada zmrok, Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes zmienia swoje oblicze. Gwar dnia stopniowo cichnie, a okolice Groty Massabielle wypełniają się światłem świec, śpiewem i modlitwą. Z różnych stron przybywają pielgrzymi – pojedynczo, w grupach, z rodzinami i wspólnotami. Wkrótce tysiące małych płomieni tworzą długi, poruszający sznur światła. Rozpoczyna się jedna z najbardziej charakterystycznych tradycji Lourdes – wieczorna procesja ze świecami.
Lorsque la nuit tombe sur Lourdes, le Sanctuaire de Notre-Dame de Lourdes change de visage. Le bruit de la journée s’efface peu à peu, tandis que les abords de la Grotte de Massabielle se remplissent de lumière, de chants et de prière. Des pèlerins arrivent de toutes parts, seuls, en groupe, en famille ou avec leur communauté. Bientôt, des milliers de petites flammes forment un long et émouvant ruban de lumière. C’est alors que commence l’une des traditions les plus emblématiques de Lourdes : la procession aux flambeaux.
Tradycja procesji maryjnej ze świecami ma swoje korzenie w początkach historii Lourdes związanej z objawieniami z 1858 roku. Już wtedy pielgrzymi przychodzili do Groty Massabielle ze świecami, a wezwanie Maryi przekazane Bernadecie – „Niech przychodzą tutaj w procesji” – stało się jednym z odniesień dla rozwijającej się tradycji. Pierwsza procesja maryjna ze świecami odbyła się 28 sierpnia 1872 roku. Od tamtej pory stała się stałym elementem życia Sanktuarium i przez kolejne pokolenia zachowała swój charakter modlitwy, śpiewu i wspólnego pielgrzymowania. We wrześniu 2026 roku procesja została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Francji dla uznania żywej tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
La tradition de la procession mariale aux flambeaux trouve ses racines dans les débuts de l’histoire de Lourdes liés aux apparitions de 1858. Dès cette époque, des pèlerins se rendaient à la Grotte de Massabielle avec des cierges, tandis que l’appel de Marie transmis à Bernadette – « Qu’on vienne ici en procession » – devenait l’un des repères de cette tradition naissante. La première procession mariale aux flambeaux eut lieu le 28 août 1872. Depuis lors, elle est devenue un élément permanent de la vie du Sanctuaire et a conservé, au fil des générations, son caractère de prière, de chant et de marche commune. En septembre 2026, la procession a été inscrite à l’Inventaire du Patrimoine Culturel Immatériel de la France, en reconnaissance d’une tradition vivante transmise de génération en génération.
Wieczorna procesja ze świecami rozpoczyna się przy Grocie Massabielle – miejscu, w którym w 1858 roku Bernadetta Soubirous doświadczyła objawień Maryi. Stąd pielgrzymi kierują się w stronę esplanady i placu przed bazyliką Matki Bożej Różańcowej. Trasa prowadzi w pobliżu rzeki Gave de Pau, która jest jednym z charakterystycznych elementów krajobrazu Lourdes.
La procession aux flambeaux commence près de la Grotte de Massabielle, le lieu où Bernadette Soubirous a vécu les apparitions de la Vierge Marie en 1858. De là, les pèlerins se dirigent vers l’esplanade et le parvis de la basilique Notre-Dame du Rosaire. Le parcours longe les abords du Gave de Pau, l’un des éléments caractéristiques du paysage de Lourdes.
Uczestnicy niosą zapalone świece osłonięte lampionami. Z każdym kolejnym krokiem światło pojedynczych płomieni łączy się w coraz większą jasność. Z większej odległości procesja ze świecami przypomina długą rzekę światła płynącą przez Sanktuarium.
Les participants portent des cierges allumés protégés par des veilleuses. À chaque pas, les flammes individuelles semblent se rejoindre pour former une lumière toujours plus vaste. Vue de loin, la procession aux flambeaux ressemble à une longue rivière de lumière traversant le Sanctuaire.
Sercem procesji ze świecami jest modlitwa różańcowa. Jej międzynarodowy charakter doskonale odpowiada temu, czym Lourdes stało się przez lata – miejscem spotkania pielgrzymów przybywających z wielu krajów i kontynentów. Poszczególne części modlitwy prowadzone są w kilku językach. Wśród nich można usłyszeć między innymi francuski, angielski i włoski. Różne języki nie dzielą uczestników. Przeciwnie – tworzą obraz wspólnoty, która potrafi modlić się razem mimo różnic kulturowych i językowych.
Au cœur de la procession aux flambeaux se trouve la prière du Rosaire. Son caractère international correspond pleinement à ce que Lourdes est devenu au fil des années : un lieu de rencontre pour des pèlerins venus de nombreux pays et de plusieurs continents. Les différentes parties de la prière sont conduites dans plusieurs langues, notamment en français, en anglais et en italien. Ces langues différentes ne séparent pas les participants. Au contraire, elles donnent l’image d’une communauté capable de prier ensemble malgré les différences culturelles et linguistiques.
Dla osoby uczestniczącej w procesji ze świecami po raz pierwszy może być to szczególnie poruszające doświadczenie. Nawet jeśli nie rozumie wszystkich słów, łatwo odnaleźć rytm modlitwy. „Zdrowaś Maryjo” wypowiadane w różnych językach staje się wspólnym głosem pielgrzymów.
Pour une personne qui participe à la procession aux flambeaux pour la première fois, cette expérience peut être particulièrement touchante. Même sans comprendre toutes les paroles, il est facile d’en suivre le rythme. Les « Je vous salue Marie » prononcés dans différentes langues deviennent la voix commune des pèlerins.
W procesji ze świecami uczestniczą również osoby chore i osoby z niepełnosprawnościami, w tym pielgrzymi poruszający się na wózkach. Ich obecność ma w Lourdes szczególne znaczenie. Sanktuarium od początku swojej historii jest miejscem, do którego przybywają ludzie dotknięci chorobą, cierpieniem i ludzką kruchością. Podczas procesji nie pozostają oni na uboczu – uczestniczą w modlitwie razem z innymi pielgrzymami i stanowią ważną część tej wspólnoty.
Des personnes malades et des personnes en situation de handicap, notamment des pèlerins en fauteuil roulant, participent également à la procession aux flambeaux. Leur présence revêt une importance particulière à Lourdes. Depuis ses origines, le Sanctuaire accueille des personnes confrontées à la maladie, à la souffrance et à la fragilité humaine. Au cours de la procession, elles ne restent pas à l’écart : elles prient avec les autres pèlerins et constituent une part importante de cette communauté.
W procesji ze świecami niesiona jest figura Matki Bożej z Lourdes. W blasku świec i wieczornego oświetlenia staje się ona centralnym punktem zgromadzenia. Za figurą podążają pielgrzymi ze świecami, tworząc długi szereg, który stopniowo wypełnia esplanadę.
La statue de Notre-Dame de Lourdes est portée au cours de la procession aux flambeaux. À la lumière des cierges et des éclairages du soir, elle devient le point central du rassemblement. Derrière elle avancent les pèlerins, chacun tenant une bougie, formant une longue chaîne qui gagne progressivement l’esplanade.
Modlitwie towarzyszą pieśni maryjne, a pomiędzy nimi pojawiają się chwile ciszy. Dzięki temu procesja ze świecami nie jest jedynie wydarzeniem obserwowanym z zewnątrz, lecz staje się zaproszeniem do osobistej modlitwy i skupienia. Każdy może nieść w sercu własną intencję: prośbę za bliskich, wdzięczność, troskę o chorego, modlitwę o pokój albo po prostu pragnienie bycia bliżej Boga.
Des chants mariaux accompagnent la prière, entrecoupés de moments de silence. Ainsi, la procession aux flambeaux n’est pas seulement un événement que l’on regarde, mais devient une invitation à la prière personnelle et au recueillement. Chacun peut porter dans son cœur sa propre intention : une demande pour ses proches, une action de grâce, une pensée pour une personne malade, une prière pour la paix ou simplement le désir de se rapprocher de Dieu.
W jednej procesji spotykają się pielgrzymi różniący się wiekiem, językiem, kulturą i osobistą historią. Przy wspólnej modlitwie stają obok siebie osoby starsze, rodziny z dziećmi, młodzież, osoby chore i ich opiekunowie, kapłani, wolontariusze oraz pielgrzymi przybywający indywidualnie.
Dans une même procession se retrouvent des pèlerins différents par leur âge, leur langue, leur culture et leur histoire personnelle. Au cours de la prière, se tiennent côte à côte des personnes âgées, des familles avec enfants, des jeunes, des personnes malades et leurs accompagnateurs, des prêtres, des bénévoles ainsi que des pèlerins venus individuellement.
Każdy może przeżywać ten moment na swój sposób. Dla jednych będzie to przede wszystkim modlitwa, dla innych czas wdzięczności, prośby lub zawierzenia. Światło niesione przez pielgrzymów może stać się także symbolem nadziei – tej, która pomaga człowiekowi iść dalej mimo doświadczeń, cierpienia i niepewności.
Chacun peut vivre ce moment à sa manière. Pour certains, il s’agit avant tout d’une prière, pour d’autres d’un temps d’action de grâce, de demande ou de confiance. La lumière portée par les pèlerins peut aussi devenir un symbole d’espérance, celle qui aide à avancer malgré les épreuves, la souffrance et l’incertitude.
Szczególne miejsce w najnowszej historii tej tradycji zajmuje 27 września 2026 roku. Tego wieczoru, podczas swojej podróży apostolskiej do Francji, w modlitwie różańcowej i procesji ze świecami w Lourdes uczestniczył Ojciec Święty Leon XIV. O godzinie 21.00 przewodniczył temu modlitewnemu zgromadzeniu razem z licznie zgromadzonymi pielgrzymami i osobami chorymi. W swoim przemówieniu mówił o „procesji światła” oraz o nadziei, która prowadzi człowieka także w chwilach doświadczeń i cierpienia.
Le 27 septembre 2026 occupe ainsi une place particulière dans l’histoire récente de cette tradition. Ce soir-là, au cours de son voyage apostolique en France, le pape Léon XIV a participé à Lourdes à la prière du Rosaire et à la procession aux flambeaux. À 21 heures, il a présidé ce rassemblement de prière avec les nombreux pèlerins et personnes malades présents dans le Sanctuaire. Dans son intervention, il a parlé de la « procession de lumière » et de l’espérance qui guide l’être humain, même dans les moments d’épreuve et de souffrance.
Był to szczególny obraz Lourdes: Ojciec Święty jako pielgrzym pośród pielgrzymów, razem z osobami chorymi i wszystkimi, którzy tego wieczoru trzymali w dłoniach zapalone świece. Leon XIV podczas przemówienia nawiązał również do wezwania Maryi przekazanego przez św. Bernadetę: „Niech przychodzą tutaj w procesji”. W ten sposób współczesna procesja ze świecami została ukazana jako żywa kontynuacja tradycji modlitwy, która od pokoleń gromadzi wiernych przy Grocie Massabielle.
Ce fut une image particulièrement forte de Lourdes : le Saint-Père comme pèlerin parmi les pèlerins, avec les personnes malades et tous ceux qui, ce soir-là, tenaient des cierges allumés dans leurs mains. Léon XIV a également fait référence, dans son discours, à l’appel de Marie transmis par sainte Bernadette : « Qu’on vienne ici en procession ». Ainsi, la procession aux flambeaux d’aujourd’hui apparaît comme la continuation vivante d’une tradition de prière qui, depuis des générations, rassemble les fidèles auprès de la Grotte de Massabielle.
Wieczorna procesja ze świecami nie jest zarezerwowana dla uczestników oficjalnych pielgrzymek. Każdy, kto znajduje się wieczorem w Lourdes i chce uczestniczyć w modlitwie, może przyłączyć się do procesji. Można również pozostać na esplanadzie i obserwować przechodzącą procesję. Dla wielu osób widok tysięcy świateł przesuwających się wśród wieczornego Sanktuarium staje się jednym z najbardziej zapamiętanych obrazów podczas pobytu w Lourdes.
La procession aux flambeaux n’est pas réservée aux participants des pèlerinages officiels. Toute personne présente à Lourdes le soir et souhaitant se joindre à la prière peut participer à la procession. Il est également possible de rester sur l’esplanade et de regarder passer la procession. Pour beaucoup, la vision de milliers de lumières avançant dans le Sanctuaire au milieu de la nuit devient l’un des souvenirs les plus marquants d’un séjour à Lourdes.
Po zakończeniu procesji ze świecami, której zwieńczeniem jest odśpiewanie maryjnej antyfony „Salve Regina”, w Sanktuarium jeszcze przez pewien czas pozostaje atmosfera wspólnej modlitwy. Wygasają kolejne świece, pielgrzymi powoli opuszczają esplanadę, a Lourdes na chwilę pogrąża się w ciszy. To właśnie wtedy szczególnie mocno można poczuć charakter tego miejsca – światło prowadzi ku modlitwie, a wspólna modlitwa łączy ludzi przybyłych z różnych stron świata.
Après la procession aux flambeaux, qui s’achève par le chant de l’antienne mariale « Salve Regina », l’atmosphère de prière demeure encore quelque temps dans le Sanctuaire. Les cierges s’éteignent peu à peu, les pèlerins quittent lentement l’esplanade et Lourdes retrouve peu à peu son silence. C’est peut-être à ce moment que l’on ressent le plus profondément l’esprit de ce lieu : la lumière conduit vers la prière, et la prière partagée unit des personnes venues de tous les horizons.