Zamek Chenonceau, zwany również „Zamkiem Dam” z powodu swojej historii związanej z kobietami, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zamków we Francji. Położony w Dolinie Loary, w regionie Centre-Val de Loire, wznosi się dumnie nad rzeką Cher i od wieków przyciąga turystów swoim niepowtarzalnym urokiem i bogatą historią. Zamek ten to prawdziwa perła architektury renesansowej, pełen elegancji, a jednocześnie pełen fascynujących opowieści.
Le Château de Chenonceau, également appelé « Château des Dames » en raison de son histoire liée aux femmes, est l’un des châteaux les plus reconnaissables de France. Situé dans la vallée de la Loire, dans la région Centre-Val de Loire, il se dresse fièrement au-dessus de la rivière Cher et attire les touristes depuis des siècles par son charme unique et son histoire riche. Ce château est une véritable perle de l’architecture de la Renaissance, pleine d’élégance et de fascinantes histoires.
Historia / Histoire
Historia zamku Chenonceau sięga XIV wieku. Pierwsze wzmianki o tej posiadłości pojawiły się w 1397 roku, kiedy to Philippe de Bueil, francuski szlachcic, zbudował na tym miejscu twierdzę. Zamek był początkowo małą fortecą obronną, która z biegiem lat zaczęła ewoluować w kierunku rezydencji szlacheckiej. Jego strategiczna lokalizacja przy rzece Cher pozwalała na kontrolowanie ważnych szlaków komunikacyjnych, co czyniło go istotnym punktem w średniowiecznej Francji.
L’histoire du Château de Chenonceau remonte au XIVe siècle. Les premières mentions de la propriété apparaissent en 1397, lorsque Philippe de Bueil, un noble français, construit une forteresse sur ce site. Initialement, le château était une petite forteresse défensive qui, au fil des ans, a évolué pour devenir une résidence seigneuriale. Sa situation stratégique près de la rivière Cher permettait de contrôler d’importants axes de communication, en faisant un point essentiel dans la France médiévale.
Jednak to w XVI wieku, za sprawą wpływowych postaci, zamek Chenonceau nabrał swojej wyjątkowej formy i stał się jednym z najpiękniejszych przykładów renesansowej architektury we Francji. W 1513 od zadłużonego Pierre’a Marques posiadłość zakupił wysoki urzędnik na dworze królewskim, Thomas Bohier, który wraz z małżonką Katherine Briçonnet rozpoczął przebudowę. Podczas nieobecności męża, przebywającego we Włoszech u boku Franciszka I, budowę nadzorowała Katherine. Starą fortecę zburzono, a na miejscu młyna na dwóch potężnych słupach wbitych w dno rzeki wzniesiono prostokątną budowlę z białego wapienia, oflankowaną w narożnikach czterema wieżami. Prace wykończeniowe trwały do 1521.
Cependant, ce n’est qu’au XVIe siècle, grâce à des personnalités influentes, que le château de Chenonceau a pris sa forme exceptionnelle et est devenu l’un des plus beaux exemples d’architecture de la Renaissance en France. En 1513, le domaine a été acheté à Pierre Marques, un homme endetté, par un haut fonctionnaire à la cour royale, Thomas Bohier, qui, avec sa femme Catherine Briçonnet, a commencé la reconstruction. Pendant l’absence de son mari, qui résidait en Italie auprès de François Ier, Catherine a supervisé la construction. La vieille forteresse a été démolie, et à l’emplacement du moulin, sur deux puissants piliers enfoncés dans le lit de la rivière, un édifice rectangulaire en pierre calcaire a été érigé, flanqué de quatre tours aux angles. Les travaux ont été achevés en 1521.
W 1535 posiadłość została przejęta przez króla Franciszka I, który przeznaczył ją na zamek myśliwski. Syn Franciszka, Henryk II, zaraz po wstąpieniu na tron w 1547 ofiarował Chenonceau jako darowiznę swojej faworycie Dianie de Poitiers. To właśnie ona, posiadając pełną kontrolę nad majątkiem, zleciła rozbudowę i przekształcenie zamku w luksusową rezydencję. Przebudowa obejmowała między innymi budowę imponującego mostu nad rzeką Cher, który stał się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów zamku. Zamek zyskał elegancki wygląd, a otaczające go ogrody stały się wzorem do naśladowania w całej Francji.
En 1535, la propriété fut saisie par le roi François Ier, qui en fit un château de chasse. Son fils, Henri II, offrit Chenonceau à sa favorite Diane de Poitiers dès son accession au trône en 1547. Elle, ayant le contrôle total de la propriété, ordonna des travaux d’agrandissement et transforma le château en une résidence luxueuse. Les travaux incluaient la construction d’un impressionnant pont sur la rivière Cher, qui devint l’un des éléments les plus caractéristiques du château. Le château acquit un aspect élégant, et les jardins environnants devinrent un modèle à suivre à travers la France.
Po śmierci Henryka II w 1559 roku zamek przeszedł w ręce wdowy po nim, królowej Katarzyny Medycejskiej, która wzięła odwet na wieloletniej kochance swego męża i odebrała jej ukochaną posiadłość, oddając w zamian majątek Chaumont. Chenonceau stało się odtąd rezydencją wypoczynkową Katarzyny, która organizowała tu liczne bale i huczne zabawy. Katarzyna Medycejska z racji swojego pochodzenia (urodziła się we Florencji) kochała sztukę, dzięki temu wprowadziła na zamek włoski przepych. W latach 1560–1576 Katarzyna Medycejska przeprowadziła dalsze prace związane z posiadłością, wprowadzając zmiany w ogrodach oraz wnętrzach, które nadały Chenonceau jeszcze bardziej królewski charakter. Zamek stał się ulubioną rezydencją króla Karola IX, a później Henryka III.
Après la mort d’Henri II en 1559, le château passa entre les mains de sa veuve, la reine Catherine de Médicis, qui se vengea de sa maîtresse en lui retirant la propriété, qu’elle échangea contre le domaine de Chaumont. Le Château de Chenonceau devint ainsi la résidence de détente de Catherine, qui y organisa de nombreux bals et fêtes somptueuses. Catherine de Médicis, étant italienne de naissance, apporta une touche de luxe italien au château. De 1560 à 1576, elle poursuivit les travaux de rénovation, modifiant les jardins et les intérieurs pour donner au château un caractère encore plus royal. Le château devint la résidence préférée du roi Charles IX, puis d’Henri III.
Po Katarzynie Medycejskiej zamek odziedziczyła jej synowa, Ludwika Lotaryńska. Przebywając w zamku dowiedziała się o zamordowaniu męża, Henryka III Walezego. Pogrążyła się na długie lata w rozpaczy i żałobie i żyła tu jak w klasztorze. Pobożna wdowa spędzała na zamku czas głównie na czytaniu, modlitwie i dobroczynności. Na znak żałoby kazała zmienić wnętrze swojej sypialni na czarne tapety. Zamek ogarnął smutek. Zapomniana przez wszystkich królowa – wdowa, była ostatnią królewską właścicielką zamku.
Après Catherine de Médicis, le château passa à sa belle-fille, Louise de Lorraine. En apprenant le meurtre de son mari, Henri III, elle sombra dans la tristesse et la douleur, vivant au château comme une recluse. Elle passa son temps à lire, prier et faire des œuvres de charité, et, en signe de deuil, fit recouvrir les murs de sa chambre de papiers peints noirs. Le château devint un lieu de mélancolie. La reine veuve, oubliée de tous, fut la dernière souveraine à posséder Chenonceau.
W 1601 r. Ludwika podarowała Chenonceau jako prezent ślubny swej siostrzenicy Franciszce, żonie Cezara de Vendôme (syna króla Henryka IV Burbona). Burbonowie przez następny wiek zaniedbali zamek, gdyż byli zajęci budową i upiększaniem Wersalu. Wizyta Ludwika XIV w 1650 roku była ostatnią wizytą króla Francji na Zamku Dam.
En 1601, Louise offrit le château en cadeau de mariage à sa nièce Françoise, épouse de César de Vendôme, le fils du roi Henri IV. Les Bourbons négligèrent le château pendant un siècle, occupés à la construction et à l’embellissement de Versailles. La visite de Louis XIV en 1650 fut la dernière d’un roi de France au Château des Dames.
Chenonceau ponownie rozkwitło po 1733 roku. Wtedy to zamek przeszedł w ręce Claude’a Dupina, dzierżawcy dochodów publicznych, którego druga żona, niezwykle piękna i bogata Louise Dupin tchnęła w to miejsce nowe życie. Louise Dupin przyjmowała na zamku największych luminarzy ówczesnej epoki, m.in. Woltera, Monteskiusza i Jana Jakuba Rousseau. To właśnie jej przypisuje się usunięcie z nazwy zamku litery “x” na końcu (była to oznaka królewskich włości). Wcześniej nazwa zamku, brzmiała tak jak i wioski – Chenonceaux.
Chenonceau se redressa à partir de 1733. Le château passa alors aux mains de Claude Dupin, fermier général, et de sa seconde femme, la très belle et riche Louise Dupin, qui insuffla une nouvelle vie au lieu. Louise Dupin accueillit sur le château les plus grands penseurs de l’époque, tels que Voltaire, Montesquieu et Jean-Jacques Rousseau. C’est à elle que l’on doit la suppression de la lettre “x” à la fin du nom du château, car elle était un signe de propriété royale. Avant cela, le nom du château était identique à celui du village – Chenonceaux.
Zamek nie został zniszczony podczas rewolucji francuskiej, ponieważ był jedynym mostem na Cher w okolicy, a Madame Dupin cieszyła się powszechnym poważaniem. Gdy zmarła w wieku 93 lat, pochowano ją w parku na południowym brzegu Cher.
Le château survécut à la Révolution française, car il était le seul pont sur la rivière Cher dans la région et Madame Dupin jouissait d’un grand respect. Lors de sa mort à 93 ans, elle fut enterrée dans le parc sur la rive sud du Cher.
Posiadłość pozostała w rękach rodziny Dupin do roku 1863, kiedy to odkupiła ją Marguerite Pelouze, która starała się, by rezydencja rozkwitła dawnym blaskiem. Przywróciła ona, za sprawą architekta Felixa Rogueta, wygląd fasady z czasów Katherine Briçonnet. Zlikwidowała wiele zmian wprowadzonych przez Katarzynę Medycejską. Prace ukończono w 1878 roku i w Chenonceau ponownie zaczęto organizować bale. Na jednym z nich pojawił się kochanek Marguerite, ówczesny prezydent Francji Jules Grévy. Zadłużona Marguerite Pelouze musiała jednak oddać posiadłość bankowi w 1888.
La propriété resta dans les mains de la famille Dupin jusqu’en 1863, date à laquelle elle fut achetée par Marguerite Pelouze, qui chercha à restaurer la résidence à sa gloire d’autrefois. Elle fit appel à l’architecte Félix Roguet pour redonner à la façade l’apparence qu’elle avait sous Catherine Briçonnet. Elle annula de nombreuses modifications faites par Catherine de Médicis. Les travaux furent achevés en 1878, et des bals furent à nouveau organisés à Chenonceau. Lors de l’un de ces bals, l’amant de Marguerite, le président de la République Jules Grévy, fit son apparition. Cependant, Marguerite Pelouze, endettée, dut céder la propriété à la banque en 1888.
Rola kobiet w historii zamku / Le Rôle des Femmes dans l’Histoire du Château
Rola kobiet w historii zamku Chenonceau jest niezwykle interesującym aspektem, który wyróżnia ten zamek spośród innych francuskich rezydencji. Zamek stał się symbolem wpływu kobiet w czasach, gdy mężczyźni dominowali w sferze politycznej. Diana de Poitiers, ukochana Henryka II, wprowadziła do Chenonceau włoski styl ogrodowy i architekturę, nadając zamkowi wyjątkowy charakter. Katarzyna Medycejska, żona Henryka II, była kolejną kluczową postacią. Jako królowa i matka trzech monarchów, przekształciła zamek w centrum władzy politycznej, organizując tam liczne bale i wprowadzając zmiany, które nadały Chenonceau królewski wygląd. Po jej śmierci zamek pozostał w rękach rodziny królewskiej, jednak przez kolejne wieki nie przechodził większych zmian. Dopiero w XIX wieku zaczęto prace konserwacyjne, które pomogły zachować jego pierwotną formę.
Le rôle des femmes dans l’histoire du château de Chenonceau est un aspect extrêmement intéressant qui distingue ce château des autres résidences françaises. Le château est devenu un symbole de l’influence des femmes à une époque où les hommes dominaient la sphère politique. Diane de Poitiers, la maîtresse du roi Henri II, a introduit dans le château de Chenonceau le style de jardinage et l’architecture italiens, donnant au château un caractère unique. Catherine de Médicis, épouse d’Henri II, fut une autre figure clé. En tant que reine et mère de trois rois, elle transforma le château en un centre de pouvoir politique, y organisant de nombreux bals et introduisant des modifications qui donnèrent à Chenonceau une allure royale. Après sa mort, le château resta entre les mains de la famille royale, mais il ne subit pas de grandes transformations pendant les siècles suivants. Ce n’est qu’au XIXe siècle que des travaux de conservation ont commencé, permettant de préserver sa forme d’origine.
Wnętrza i ogrody / Intérieurs et Jardins
Wnętrza zamku Chenonceau są pełne elegancji i przepychu. Zachowały się tu liczne elementy z okresu renesansu, a także z epok późniejszych, które oddają atmosferę życia dworskiego w XVI i XVII wieku. Wśród bogatego wyposażenia znajdują się oryginalne meble, gobeliny, obrazy przedstawiające zarówno królów, jak i wybitne postacie tamtych czasów. Warto zwrócić uwagę na kolekcję dzieł sztuki, które ukazują rozwój malarstwa i rzemiosła artystycznego tego okresu.
Les intérieurs du Château de Chenonceau sont pleins d’élégance et de faste. De nombreux éléments de la Renaissance, ainsi que des époques ultérieures, ont été conservés, et ils reflètent l’atmosphère de la vie à la cour au XVIe et XVIIe siècles. Parmi le mobilier riche, on trouve des meubles d’époque, des tapisseries et des portraits de rois et de personnages illustres de l’époque. Il convient également de prêter attention à la collection d’œuvres d’art qui illustrent l’évolution de la peinture et des arts décoratifs de cette période.
Galeria w Zamku Chenonceau, znana również jako „Galeria na Moście”, jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tej rezydencji. Galeria ma długość około 60 metrów i szerokość 6 metrów, a jej sufit jest ozdobiony drewnianymi belkami. Jej wnętrze jest eleganckie i przestronne, z dużymi oknami wychodzącymi na malowniczy widok na rzekę Cher. Ściany galerii ozdobione są bogatymi zbiorami dzieł sztuki, w tym obrazami i portretami władców, a także wspaniałymi arrasami, które dodają wnętrzu luksusowego charakteru. Z galerii rozciąga się także imponujący widok na ogrody zamku. Obecnie galeria jest jednym z najczęściej odwiedzanych pomieszczeń w zamku i jest symbolem jego historycznego i artystycznego dziedzictwa.
La Galerie du Château de Chenonceau, également connue sous le nom de « Galerie du Pont », est l’un des éléments les plus caractéristiques de cette résidence. La galerie mesure environ 60 mètres de long et 6 mètres de large, et son plafond est décoré de poutres en bois. Son intérieur est élégant et spacieux, avec de grandes fenêtres offrant une vue pittoresque sur la rivière Cher. Les murs de la galerie sont décorés de riches collections d’œuvres d’art, y compris des portraits de souverains et de magnifiques tapisseries qui ajoutent une touche de luxe à l’ensemble. De la galerie, on peut également admirer les jardins du château. Aujourd’hui, la galerie est l’une des pièces les plus visitées du château et symbolise son patrimoine historique et artistique.
Kuchnia zamku była przestronna i dobrze wyposażona, aby zaspokoić potrzeby dworu oraz prestiżowych gości. Kuchnie znajdowały się na parterze, z dużymi kominkami i piecami do gotowania. Świeże produkty pochodziły z ogrodów zamkowych, które dostarczały warzywa, owoce i zioła, a także były miejscem uprawy winorośli do produkcji wina.
La cuisine du château était vaste et bien équipée pour répondre aux besoins de la cour et des invités prestigieux. Les cuisines étaient situées au rez-de-chaussée, avec de grandes cheminées et des fours pour la cuisson. Les produits frais venaient des jardins du château, qui fournissaient des légumes, des fruits et des herbes, tout en étant également un lieu de culture de vignes pour produire du vin.
Kuchnia zamku Chenonceau była również znana ze swoich wystawnych bankietów, podczas których przygotowywano wykwintne potrawy dla królewskich gości i wpływowych osobistości. Zamek miał wielu właścicieli i stanowił centrum rozmaitych uroczystości i celebracji, zwłaszcza za panowania Katarzyny Medycejskiej, która wniosła istotny wpływ włoski na francuską sztukę kulinarną.
La cuisine de Chenonceau était également connue pour ses banquets somptueux, où des mets raffinés étaient préparés pour des invités royaux et des personnalités influentes. Le château a connu plusieurs propriétaires et a été le centre de fêtes et de célébrations, comme sous le règne de Catherine de Médicis, qui a apporté une grande influence italienne à la cuisine française.
Dziś odwiedzający zamek mogą zobaczyć replikę pierwotnej kuchni, z historycznym wyposażeniem i informacjami na temat dawnych technik kulinarnych. To fascynujące miejsce, które pozwala zrozumieć ewolucję praktyk gastronomicznych w królewskim otoczeniu.
Aujourd’hui, les visiteurs du château peuvent découvrir une réplique de la cuisine d’origine, avec des équipements historiques et des informations sur les techniques culinaires d’autrefois. C’est un lieu fascinant pour comprendre l’évolution des pratiques gastronomiques dans un cadre royal.
Ogrody / Jardins
Zamek Chenonceau jest również słynny z pięknych ogrodów. Wokół zamku rozciągają się ogrody francuskie, zaprojektowane przez Catherine de Brézé, żonę Charlesa de Chambord, wnuka Diane de Poitiers. Zachowały się również ogrody w stylu włoskim, które zostały zaprojektowane przez Diane de Poitiers. Te wspaniałe ogrody są perfekcyjnie pielęgnowane, a wiosną i latem oferują niezapomniane wrażenia z powodu kwitnących kwiatów i wyjątkowego zapachu.
Le Château de Chenonceau est également célèbre pour ses magnifiques jardins. Autour du château s’étendent des jardins à la française, conçus par Catherine de Brézé, l’épouse de Charles de Chambord, petit-fils de Diane de Poitiers. Des jardins à l’italienne, conçus par Diane de Poitiers, sont également préservés. Ces magnifiques jardins sont soigneusement entretenus, et au printemps et en été, ils offrent des expériences inoubliables grâce à la floraison des fleurs et à leur parfum exceptionnel.
Ogrody francuskie Catherine de Brézé / Les Jardins à la Française de Catherine de Brézé
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów ogrodów wokół zamku Chenonceau są ogrody francuskie, zaprojektowane przez Catherine de Brézé, żonę Charlesa de Chambord. Catherine była wnuczką Diane de Poitiers i odgrywała kluczową rolę w rozwoju zamku i jego terenów. Jej ogrody wyróżniają się geometrycznym układem, który jest typowy dla ogrodów francuskich, oraz wspaniałym poczuciem proporcji. W ogrodach tych znajdują się idealnie przycięte krzewy, równe aleje oraz starannie zaprojektowane fontanny, które dodają całości elegancji i harmonii.
L’un des éléments les plus caractéristiques des jardins autour du Château de Chenonceau est le jardin à la française, conçu par Catherine de Brézé, épouse de Charles de Chambord. Catherine était la petite-fille de Diane de Poitiers et joua un rôle clé dans le développement du château et de ses terrains. Ses jardins se distinguent par leur agencement géométrique typique des jardins français et un merveilleux sens des proportions. Ces jardins comportent des buissons taillés parfaitement, des allées égales et des fontaines soigneusement conçues qui apportent élégance et harmonie à l’ensemble.
Ogrody włoskie Diane de Poitiers / Les Jardins à l’Italienne de Diane de Poitiers
Kolejną niesamowitą częścią ogrodów Chenonceau są ogrody w stylu włoskim, zaprojektowane przez Diane de Poitiers, kochankę Henryka II, która była odpowiedzialna za rozkwit zamku. Jej ogród nawiązywał do klasycznych włoskich ogrodów renesansowych, pełnych symetrii, fontann oraz ścisłego porządku. Diane de Poitiers dbała o to, aby ogrody w tym stylu miały wyrazisty, elegancki charakter, w którym centralnym punktem są figury wody, bujne drzewa cytrusowe oraz zbiory roślin doniczkowych.
Une autre partie incroyable des jardins de Chenonceau est le jardin à l’italienne, conçu par Diane de Poitiers, la maîtresse d’Henri II, qui fut responsable de l’épanouissement du château. Son jardin s’inspirait des jardins italiens classiques de la Renaissance, remplis de symétrie, de fontaines et d’un ordre rigoureux. Diane de Poitiers veillait à ce que les jardins dans ce style aient un caractère distinctif et élégant, avec des figures d’eau, de luxuriants arbres fruitiers et des collections de plantes en pot comme points centraux.
Ogrody Diane de Poitiers miały również charakter bardziej intymny, z alejkami wytyczonymi przez rzędy drzew oraz fontannami, które miały nie tylko walory estetyczne, ale także miały na celu zapewnienie przyjemnej atmosfery chłodu w gorące letnie dni. Dzięki szczególnej trosce o detale, ogrody te wciąż przyciągają turystów, oferując im wyjątkowy klimat, pełen spokoju i harmonii.
Les jardins de Diane de Poitiers avaient également un caractère plus intime, avec des allées bordées de rangées d’arbres et des fontaines qui offraient non seulement des qualités esthétiques, mais aussi une atmosphère agréable de fraîcheur pendant les chaudes journées d’été. Grâce à une attention particulière aux détails, ces jardins continuent d’attirer les visiteurs, leur offrant une ambiance unique, pleine de calme et d’harmonie.
Wieża Marques / Tour Marques
Wieża Marques, znana również jako Tour des Marques, to średniowieczna wieża obronna w zamku Chenonceau, która pochodzi z XIV wieku. Początkowo pełniła funkcję obronną, zapewniając ochronę przed atakami, a jej solidna kamienna konstrukcja z oknami strzelniczymi świadczy o jej militarnej roli. Choć zamek przeszedł renesansową przebudowę, wieża pozostaje jednym z najstarszych elementów budowli, będąc świadectwem średniowiecznej historii Chenonceau. Dziś jest częścią zamkowego kompleksu, który przyciąga turystów swoją historyczną i architektoniczną wartością.
La Tour Marques, également connue sous le nom de Tour des Marques, est une tour défensive médiévale du Château de Chenonceau datant du XIVe siècle. Initialement, elle avait une fonction défensive, protégeant contre les attaques, et sa construction en pierre robuste avec des fenêtres à tir témoigne de son rôle militaire. Bien que le château ait été rénové à la Renaissance, la tour demeure l’un des plus anciens éléments du bâtiment, témoin de l’histoire médiévale de Chenonceau. Aujourd’hui, elle fait partie du complexe du château, attirant les visiteurs par sa valeur historique et architecturale.
Zamek Chenonceau współcześnie / Le Château de Chenonceau aujourd’hui
W 1913 zamek zakupił właściciel fabryki czekolady Henri Menier. Rezydencja pozostaje do dziś własnością jego potomków, którzy udostępniają ją zwiedzającym, zarządzają jego konserwacją oraz organizuje liczne projekty edukacyjne i artystyczne związane z jego historią. Dzięki staraniom obecnych właścicieli zamek nie tylko zachował swój dawny blask, ale również stał się miejscem spotkań miłośników historii, sztuki i kultury.
En 1913, le château fut acheté par Henri Menier, propriétaire d’une usine de chocolat. Il appartient encore aujourd’hui à ses descendants, qui l’ouvrent au public, en assurent la conservation et organisent de nombreux projets éducatifs et artistiques en lien avec son histoire. Grâce aux efforts des propriétaires actuels, le château a non seulement conservé son ancien éclat, mais il est devenu un lieu de rencontre pour les passionnés d’histoire, d’art et de culture.
Podczas I wojny światowej w Chenonceau urządzono szpital polowy, w którym leczono żołnierzy. Szpital finansowany był przez rodzinę Menier. W czasie II wojny światowej posiadłość znajdowała się na granicy strefy okupowanej przez Niemców i strefy wolnej. Wykorzystywano ją jako drogę ucieczki. Zamek został dwukrotnie zbombardowany w 1940 roku przez Niemców i w 1944 roku przez aliantów.
Pendant la Première Guerre mondiale, le château servit d’hôpital militaire, financé par la famille Menier. Lors de la Seconde Guerre mondiale, la propriété se trouvait à la frontière entre la zone occupée par les Allemands et la zone libre. Elle fut utilisée comme chemin d’évasion. Le château a été bombardé deux fois, en 1940 par les Allemands et en 1944 par les Alliés.
Obecnie zamek Chenonceau jest, zaraz po Wersalu, najliczniej odwiedzanym przez turystów zamkiem francuskim (około miliona zwiedzających w skali roku). Jego bogata historia, wspaniała architektura i niezrównane położenie przyciągają turystów z całego świata. Zamek jest otwarty dla zwiedzających, którzy mogą podziwiać zarówno wnętrza, jak i ogrody. Przez cały rok organizowane są także wystawy oraz wydarzenia kulturalne, które pozwalają jeszcze lepiej poznać historię tego wyjątkowego miejsca. To miejsce, w którym historia, kultura i natura spotykają się w jednym, niezapomnianym doświadczeniu.
Aujourd’hui, le Château de Chenonceau est le deuxième château le plus visité de France après Versailles, avec environ un million de visiteurs par an. Son histoire riche, son architecture magnifique et son emplacement unique attirent des touristes du monde entier. Le château est ouvert aux visiteurs, qui peuvent admirer à la fois les intérieurs et les jardins. Tout au long de l’année, des expositions et des événements culturels sont également organisés, permettant de mieux connaître l’histoire de ce lieu exceptionnel. C’est un endroit où l’histoire, la culture et la nature se rencontrent pour offrir une expérience inoubliable.