Bazylika Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku to jedno z najważniejszych sanktuariów maryjnych na świecie. Co roku odwiedzają ją miliony wiernych, którzy przybywają, aby modlić się przed cudownym obrazem Matki Bożej, wierząc w jej opiekę i łaski. To nie tylko sanktuarium religijne, ale także symbol jedności narodowej Meksyku, który wizerunek Matki Bożej z Guadalupe przyjął za swoje duchowe i kulturowe dziedzictwo.
La Basílica de Santa María de Guadalupe en México es uno de los santuarios marianos más importantes del mundo. Cada año, millones de fieles la visitan para rezar ante la milagrosa imagen de la Virgen María, confiando en su protección y gracias. No solo es un santuario religioso, sino también un símbolo de la unidad nacional de México, que ha adoptado la imagen de la Virgen de Guadalupe como su patrimonio espiritual y cultural.
Od 1999 roku „Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe” jest czczona jako Patronka obu Ameryk. Wspomnienie liturgiczne Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe w Kościele Katolickim przypada 12 grudnia.
Desde 1999, „La Virgen Santísima de Guadalupe” es venerada como Patrona de las dos Américas. La festividad litúrgica de la Virgen de Guadalupe en la Iglesia Católica se celebra el 12 de diciembre.
Matka Boża z Guadalupe jest szczególnie czczona przez obrońców życia poczętego, którzy widzą w Jej wizerunku wyraz opieki nad dziećmi nienarodzonymi. Jej patronat nad życiem poczętym wiąże się z jej rolą w zbawieniu ludzkości oraz z misją obrony godności każdej istoty ludzkiej od chwili poczęcia.
La Santa María de Guadalupe es especialmente venerada por los defensores de la vida desde la concepción, quienes ven en su imagen una expresión de protección hacia los niños no nacidos. Su patronazgo sobre la vida concebida está relacionado con su rol en la salvación de la humanidad y con la misión de defender la dignidad de cada ser humano desde el momento de la concepción.
Historia Objawień / Historia de las Apariciones
Matka Boża z Guadalupe objawiała się św. Juanowi Diego, świeckiemu Aztekowi, pomiędzy 9 a 12 grudnia 1531 roku. Mówiła w jego ojczystym języku nahuatl. Ubrana była we wspaniały strój: w różową tunikę i błękitny płaszcz, opasana czarną wstęgą, co dla Azteków oznaczało, że była brzemienna. Zwróciła się ona do Juana Diego: „Drogi synku, kocham cię. Jestem Maryja, zawsze Dziewica, Matka Prawdziwego Boga, który daje i zachowuje życie. On jest Stwórcą wszechrzeczy, jest wszechobecny. Jest Panem nieba i ziemi. Chcę mieć świątynię w miejscu, w którym okażę współczucie twemu ludowi i wszystkim ludziom, którzy szczerze proszą mnie o pomoc w swojej pracy i w swoich smutkach. Tutaj zobaczę ich łzy. Ale uspokoję ich i pocieszę. Idź teraz i powiedz biskupowi o wszystkim, co tu widziałeś i słyszałeś.”
La Virgen de Guadalupe se apareció a San Juan Diego, un laico azteca, entre el 9 y el 12 de diciembre de 1531. Hablaba en su lengua nativa náhuatl. Estaba vestida con un espléndido atuendo: una túnica rosa y un manto azul, ceñido con una cinta negra, lo cual, según los aztecas, significaba que estaba embarazada. Se dirigió a Juan Diego: „Querido hijo, te amo. Soy María, siempre Virgen, Madre del Verdadero Dios, que da y guarda la vida. Él es el Creador de todo lo que existe, es omnipresente. Es el Señor del cielo y de la tierra. Quiero un templo en este lugar, donde mostraré mi compasión por tu pueblo y por todos los que sinceramente me pidan ayuda en su trabajo y en sus penas. Aquí veré sus lágrimas. Pero los consolaré y les daré consuelo. Ve ahora y cuéntale al obispo todo lo que has visto y oído aquí”.
Początkowo biskup Meksyku nie dał wiary Juanowi. Juan poprosił więc Maryję o jakiś znak, którym mógłby przekonać biskupa. W czasie kolejnego spotkania Maryja kazała Indianinowi wejść na szczyt wzgórza. Rosły tam przepiękne kwiaty. Madonna poleciła Juanowi nazbierać całe ich naręcze i schować je do tilmy (był to rodzaj indiańskiego płaszcza, opuszczony z przodu jak peleryna, a z tyłu podwiązany na kształt worka). Juan szybko spełnił to polecenie, a Maryja sama starannie poukładała zebrane kwiaty. Juan natychmiast udał się do biskupa i w jego obecności rozwiązał rogi swojego płaszcza. Na podłogę wysypały się kastylijskie róże, a biskup i wszyscy obecni uklękli w zachwycie.
Inicialmente, el obispo de México no creyó en las palabras de Juan. Entonces, Juan pidió a la Virgen que le diera una señal para convencer al obispo. En su siguiente encuentro, la Virgen le pidió a Juan que subiera a la cima de una colina. Allí encontró hermosas flores. La Virgen le indicó que las recogiera y las pusiera en su tilma (un tipo de capa indígena, abierta por delante como un manto, atada por la espalda como un saco). Juan cumplió rápidamente la instrucción, y la Virgen organizó cuidadosamente las flores recogidas. Juan fue inmediatamente al obispo y, ante él, desdobló los pliegues de su capa. Cayeron rosas castellanas al suelo, y el obispo y los presentes se arrodillaron maravillados.
Na rozwiniętym płaszczu zobaczyli przepiękny wizerunek Maryi z zamyśloną twarzą o ciemnej karnacji, ubraną w czerwoną szatę, spiętą pod szyją małą spinką w kształcie krzyża. Jej głowę przykrywał błękitny płaszcz ze złotą lamówką i gwiazdami, spod którego widać było starannie zaczesane włosy z przedziałkiem pośrodku. Maryja miała złożone ręce, a pod stopami półksiężyc oraz głowę serafina. Za Jej postacią widoczna była owalna tarcza promieni. Właśnie ów płaszcz św. Juana Diego, wiszący do dziś w sanktuarium wybudowanym w miejscu objawień, jest słynnym wizerunkiem Matki Bożej z Guadalupe. To wydarzenie stało się fundamentem dla szerzenia kultu Matki Bożej z Guadalupe, który odegrał kluczową rolę w historii Meksyku.
Sobre la tilma desplegada, vieron la bellísima imagen de la Virgen, con un rostro pensativo y de tez oscura, vestida con una túnica roja, abrochada con un pequeño broche en forma de cruz. Su cabeza estaba cubierta por un manto azul adornado con bordes dorados y estrellas, debajo del cual se veían sus cabellos cuidadosamente peinados con una raya al medio. La Virgen tenía las manos juntas, y debajo de sus pies había una media luna y la cabeza de un serafín. Detrás de su figura había un escudo ovalado con rayos. Esta tilma de San Juan Diego, que aún cuelga en el santuario construido en el lugar de las apariciones, es la famosa imagen de la Virgen de Guadalupe. Este evento se convirtió en el fundamento para la difusión del culto a la Virgen de Guadalupe, que desempeñó un papel clave en la historia de México.
Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe odegrał kluczową rolę w procesie ewangelizacji Ameryki Łacińskiej, który miał miejsce w XVI wieku, a jego wpływ na historię Kościoła i kulturę tego regionu jest uważany za fenomenalny. Jednym z największych cudów związanych z tym obrazem, według historyków Kościoła, była właśnie błyskawiczna konwersja ludności indiańskiej na chrześcijaństwo, która miała miejsce w wyniku pojawienia się wizerunku Matki Bożej w Meksyku.
La imagen de la Virgen de Guadalupe desempeñó un papel clave en el proceso de evangelización de América Latina, que tuvo lugar en el siglo XVI, y su influencia en la historia de la Iglesia y la cultura de esta región se considera fenomenal. Uno de los mayores milagros relacionados con esta imagen, según los historiadores de la Iglesia, fue la rápida conversión de la población indígena al cristianismo, que ocurrió como resultado de la aparición de la imagen de la Virgen en México.
Obraz / La Imagen
Obraz jest nazywany „nieustającym cudem” ze względu na fakt, że pomimo upływu czasu, materiał, z którego wykonana jest tilma – włókno kaktusa ayate – nie uległ zniszczeniu, co jest sprzeczne z naturalnym procesem starzenia się tego typu tkanin. Mimo upływu niemal 500 lat, odzież Juana Diego nie wykazuje żadnych oznak starzenia. Przez ponad sto lat płaszcz wisiał bez osłony szklanej, narażony na dym ze świec i kadzideł oraz na działanie warunków atmosferycznych, ale nie pozostały na nim żadne ślady uszkodzeń. Co więcej, podczas polerowania ram obraz został przypadkowo oblany kwasem żrącym, lecz materiał nie uległ zniszczeniu.
La imagen es llamada „el milagro constante” debido al hecho de que, a pesar del paso del tiempo, el material con el que está hecha la tilma, la fibra de cactus ayate, no se ha deteriorado, lo cual va en contra del proceso natural de envejecimiento de este tipo de tejidos. A pesar de haber pasado casi 500 años, la prenda de Juan Diego no muestra señales de envejecimiento. Durante más de cien años, el manto estuvo colgado sin protección de vidrio, expuesto al humo de las velas y al incienso, así como a las inclemencias del tiempo, pero no quedó ningún rastro de daño. Además, durante el pulido del marco, la imagen fue accidentalmente rociada con ácido corrosivo, pero el material no se destruyó.
Badania wykazały, że do tilmy nie przylega kurz, a także odpycha ona insekty. Ponadto, mimo upływu czasu, wizerunek na płótnie nie wyblakł, lecz zachował intensywność kolorów, mimo że płaszcz, na którym się znajduje, nie był w żaden sposób zagruntowany. Wszyscy badacze tego fenomenu doszli do tego samego wniosku: szesnastowieczny płaszcz Azteka nie poddaje się prawom fizyki. Fakt doskonałego zachowania płótna oraz delikatnych kolorów, w całym ich bogactwie i świeżości, wprawia w zdumienie wszystkich ekspertów i znawców sztuki.
Las investigaciones han demostrado que al tilma no se adhiere el polvo y que también repelen los insectos. Además, a pesar del paso del tiempo, la imagen en el lienzo no se ha desvanecido, sino que ha mantenido la intensidad de los colores, a pesar de que el manto en el que se encuentra no fue preparado de ninguna manera. Todos los investigadores de este fenómeno han llegado a la misma conclusión: el manto azteca del siglo XVI desafía las leyes de la física. El hecho de que el lienzo y los delicados colores se hayan conservado tan perfectamente, con toda su riqueza y frescura, deja asombrados a todos los expertos y conocedores del arte.
Wykonany na płótnie z agawy wizerunek o wymiarach 195 × 105 cm przedstawia Maryję w postawie stojącej. Ubrana jest w tunikę koloru różowego, spiętą pod szyją broszką, przepasana szarfą w talii i przyozdobiona kwiatami. Okryta jest ponadto płaszczem w kolorze błękitnym, ozdobionym gwiazdami. Włosy ma starannie zaczesane, ręce złożone, a pod stopami półksiężyc. Poniżej ukazany jest jakby podtrzymujący wszystko serafin. Za całością postaci widać owalną tarczę z promieniami.
La imagen, realizada sobre un lienzo de agave de 195 × 105 cm, muestra a la Virgen de pie. Ella está vestida con una túnica rosa, abrochada bajo el cuello con un broche, ceñida a la cintura con una banda y adornada con flores. Está cubierta con un manto azul, decorado con estrellas. Sus cabellos están cuidadosamente peinados, sus manos juntas, y debajo de sus pies hay una media luna. Abajo, se muestra un serafín que sostiene todo. Detrás de la figura hay un escudo ovalado con rayos.
Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe ukazuje nam Maryję w stanie błogosławionym. W samym centrum wizerunku, na łonie Maryi jest widoczny czteropłatkowy kwiat, przez Meksykanów nazywany Nahui Olin – Kwiatem Słońca. To symbol pełni i nowego życia. Ten niezwykły kwiat, umieszczony na łonie Maryi, oznacza, że była Ona brzemienna. Dodatkowo Niepokalana ma czarną szarfę na talii, co dla Indian było czytelnym znakiem, że Maryja jest w stanie błogosławionym. Madonna ze wzgórza Tapeyac jest zatem Patronką obrońców życia, wskazuje na świętość ludzkiego życia i należną mu godność. Przynosi ona ludzkości wiarę i nadzieję, prosi o zawierzenie jej macierzyńskiej opiece i nawrócenie.
La imagen de la Virgen de Guadalupe nos muestra a María en un estado de bendición. En el centro de la imagen, sobre el vientre de María, se puede ver una flor de cuatro pétalos, conocida por los mexicanos como Nahui Olin, la Flor del Sol. Este es un símbolo de plenitud y nueva vida. Esta flor extraordinaria, colocada sobre el vientre de María, significa que ella estaba encinta. Además, la Inmaculada lleva una banda negra en la cintura, lo que para los indígenas era una señal clara de que María estaba en estado de bendición. La Madonna del cerro del Tepeyac es, por lo tanto, la Patrona de los defensores de la vida, señala la santidad de la vida humana y la dignidad que le corresponde. Ella trae a la humanidad fe y esperanza, pide la confianza en su protección maternal y la conversión.
Oczy Matki Bożej posiadają nadzwyczajną głębię. Wyglądają jak oczy żywej osoby. Specjalistyczne badania, pozwoliły na odkrycie w oczach Matki Bożej tak zwanego zjawiska refleksu, które występuje tylko u żywych ludzi i którego nie można odtworzyć przy pomocy najdoskonalszej nawet techniki malarskiej. Obraz zmienia swe kolory powoli równocześnie z kątem patrzenia, fenomen znany jako irydescencja, to technika, która nie może być odtworzona ludzkimi rękami. Po 2500-krotnym powiększeniu oczu Maryi i po dokonaniu analizy powiększonych odbić utrwalonych w źrenicach odnajdujemy dwie sceny.
Los ojos de la Virgen tienen una profundidad extraordinaria. Parecen los ojos de una persona viva. Los estudios especializados han permitido descubrir en los ojos de la Virgen lo que se conoce como el fenómeno de reflejo, que solo ocurre en personas vivas y que no puede ser reproducido por la mejor técnica pictórica. La imagen cambia lentamente de color según el ángulo de observación, un fenómeno conocido como iridiscencia, técnica que no puede ser replicada por mano humana. Después de ampliar 2500 veces los ojos de la Virgen y analizar los reflejos ampliados que se conservan en sus pupilas, se encuentran dos escenas.
W lewym oku scena, w której uczestniczy 12 osób, a która przedstawia zgodny z tradycyjnym przekazem moment utworzenia wizerunku na płaszczu Juana Diego. Obraz jest zniekształcony w sposób właściwy dla ugięcia światła przez soczewkę i rogówkę oka i wiernie odwzorowuje perspektywę miejsca. Zawiera wiele drobnych szczegółów – kolczyki, sznurowadła. Obraz został uzyskany metodą zaczerpniętą z komputerowej analizy obrazów otrzymywanych z fotografii wykonywanych przez sondy kosmiczne. W prawym oku, w samym centrum odnajdujemy, jak się przypuszcza rodzinę – mężczyznę, kobietę i kilkoro dzieci. Kobieta niesie na plecach niemowlę, zgodnie z ówczesnym zwyczajem.
En el ojo izquierdo, se muestra una escena en la que participan 12 personas, representando el momento en que la imagen se formó sobre la capa de Juan Diego, de acuerdo con la tradición. La imagen está distorsionada de una manera propia de cómo la luz se curva a través de la lente y la córnea del ojo, reflejando fielmente la perspectiva del lugar. La imagen contiene muchos detalles pequeños, como pendientes y cordones. Este análisis se obtuvo a través de métodos tomados de la computación de imágenes obtenidas mediante fotografías realizadas por sondas espaciales. En el ojo derecho, en el centro, se supone que se representa una familia – un hombre, una mujer y varios niños. La mujer lleva a un bebé en su espalda, como era costumbre en la época.
Mimo licznych badań przeprowadzonych przez konserwatorów sztuki, żaden z nich nie był w stanie określić techniki, jaką wykorzystano do namalowania obrazu. Jedynym wnioskiem, do jakiego doszli, było stwierdzenie, że nie da się jednoznacznie określić techniki malarskiej. W 1936 roku włókna materiału pobrane z obrazu wysłano do analizy do Niemiec, gdzie Richard Kuhn, laureat Nagrody Nobla i szef katedry chemii na Uniwersytecie w Heidelbergu, zbadał próbki. Okazało się, że nie rozpoznał żadnego z typów pigmentów – ani mineralnych, ani roślinnych, ani organicznych. Nie znalazł też żadnych śladów barwników syntetycznych. W swojej ekspertyzie stwierdził, że włókna nie zostały pomalowane, lecz po prostu były kolorowe.
A pesar de los numerosos estudios realizados por conservadores de arte, ninguno de ellos ha podido determinar la técnica utilizada para pintar la imagen. La única conclusión a la que llegaron fue que no es posible identificar de manera definitiva la técnica pictórica. En 1936, las fibras del material tomadas de la imagen fueron enviadas a Alemania para su análisis, donde Richard Kuhn, laureado con el Premio Nobel y jefe del departamento de química en la Universidad de Heidelberg, examinó las muestras. Resultó que no reconoció ninguno de los tipos de pigmentos, ni minerales, ni vegetales, ni orgánicos. Tampoco encontró rastros de pigmentos sintéticos. En su informe, afirmó que las fibras no habían sido pintadas, sino que simplemente eran de colores.
W 1979 roku naukowcy z Uniwersytetu na Florydzie, Philip S. Callahan i Jony B. Smith, przeprowadzili badania obrazu przy użyciu promieni podczerwonych. Udowodnili, że na płótnie nie ma śladów wstępnych szkiców ani jakichkolwiek substancji stosowanych przez ówczesnych malarzy. Materiał, z którego powstały farby na obrazie Madonny z Guadalupe, wciąż pozostaje tajemnicą.
En 1979, los científicos de la Universidad de Florida, Philip S. Callahan y Jony B. Smith, realizaron estudios de la imagen utilizando rayos infrarrojos. Demostraron que no había rastros de bocetos preliminares ni de sustancias utilizadas por los pintores de la época. El material del que están hechas las pinturas en la imagen de la Virgen de Guadalupe sigue siendo un misterio.
Dodatkowo okazało się, że powierzchnia wizerunku przypomina strukturę błony fotograficznej – zewnętrzna warstwa jest delikatna niczym jedwab, a wewnętrzna twarda jak płótno utkane z włókien kaktusowych. Naukowcy mieli wrażenie, jakby odkryli technikę polaroidu na szesnastowiecznym obiekcie.
Además, se descubrió que la superficie de la imagen tiene una estructura que recuerda a la de una película fotográfica: la capa externa es delicada como la seda, mientras que la interna es áspera como el lienzo tejido con fibras de cactus. Los científicos tuvieron la impresión de haber descubierto una técnica similar a la del Polaroid en un objeto del siglo XVI.
Ponadto, jak zauważyli badacze, Mario Rojas Sánchez i Juan Romero Hernández Illescas, płaszcz Maryi ma kolor niebieski, który dla Azteków symbolizował niebo – siedzibę bóstw. Na tym płaszczu znajdują się rysunki gwiazd. Badania układów gwiezdnych, przeprowadzone przez cały rok 1981, wykazały, że układ gwiazd na tilmie jest identyczny z tym, jaki widoczny był nad Meksykiem w grudniu 1531 roku. Co ciekawe, nie jest on przedstawiony w sposób geocentryczny (jakby obserwator znajdował się na Ziemi), lecz heliocentryczny – jakby obserwator znajdował się na Słońcu. Punkt obserwacyjny mieści się dokładnie w centrum quincunce, czyli w kwiecie z czterema płatkami. Dla azteckich kapłanów, wtajemniczonych w arkana astrologii, odczytanie przesłania z tilmy było oczywiste: w łonie kobiety znajduje się prawdziwy Bóg, Pan wszechświata.
Además, como señalaron investigadores, Mario Rojas Sánchez y Juan Romero Hernández Illescas, el manto de la Virgen María es de color azul, que para los aztecas simbolizaba el cielo, el hogar de los dioses. En este manto se encuentran dibujos de estrellas. Los estudios de los sistemas estelares, realizados durante todo el año 1981, demostraron que el sistema estelar en la tilma es idéntico al que era visible sobre México en diciembre de 1531. Curiosamente, no se presenta de manera geocéntrica (como si el observador estuviera en la Tierra), sino heliocéntrica, como si el observador estuviera en el Sol. El punto de observación se encuentra exactamente en el centro del quincuncio, es decir, en la flor con cuatro pétalos. Para los sacerdotes aztecas, iniciados en los secretos de la astrología, la lectura del mensaje de la tilma era clara: en el vientre de la mujer se encuentra el verdadero Dios, el Señor del universo.
Nowa Bazylika Matki Bożej z Guadalupe / La Nueva Basílica de la Virgen de Guadalupe
Bazylika Matki Bożej z Guadalupe to miejsce niezwykle ważne nie tylko ze względu na swoje znaczenie religijne, ale także ze względu na unikalną architekturę. Bazylika została wybudowana w pobliżu wcześniejszego kościoła, ukończonego w 1709 roku. Nowa bazylika została konsekrowana 12 października 1976 roku. Budowlę zaprojektował Pedro Ramirez Vazquez w odpowiedzi na zwiększające się zapotrzebowanie na większą świątynię, która mogłaby przyjąć zwiększającą się liczbę pielgrzymów, a także z powodu szkód wywołanych przez trzęsienia ziemi w starej bazylice.
La Basílica de la Virgen de Guadalupe es un lugar de gran importancia no solo por su valor religioso, sino también por su arquitectura única. La basílica fue construida cerca de la iglesia anterior, que fue terminada en 1709. La nueva basílica fue consagrada el 12 de octubre de 1976. El edificio fue diseñado por Pedro Ramírez Vázquez, en respuesta al creciente número de peregrinos y los daños causados por los terremotos en la vieja basílica.
Bazylika wyróżnia się swoją unikalną architekturą, której kształt jest zarówno symboliczny, jak i funkcjonalny. Budowla przyjmuje formę okrągłego namiotu, nawiązującego do Namiotu Spotkania Mojżesza z Bogiem u stóp Góry Synaj, a także do płaszcza Matki Bożej. Na szczycie Bazyliki znajduje się krzyż, którego podstawą jest litera „M” oznaczająca zarówno Maryję, jak i Meksyk.
La basílica se distingue por su arquitectura única, cuya forma es tanto simbólica como funcional. El edificio tiene la forma de una tienda redonda, evocando la Tienda del Encuentro de Moisés con Dios al pie del Monte Sinaí, así como el manto de la Virgen. En la cima de la basílica se encuentra una cruz cuya base es la letra „M”, que representa tanto a María como a México.
Wnętrze bazyliki zostało zaprojektowane w taki sposób, aby nie tylko pomieścić ogromną liczbę wiernych, ale także zapewnić im komfort i przestronność. Okrągły kształt bazyliki pozwala na doskonałą widoczność cudownego obrazu Matki Bożej z Guadalupe z każdego punktu świątyni. Przestronność wnętrza jest imponująca – bazylika ma 42 metry wysokości i średnicę prawie 100 metrów, co umożliwia pomieszczenie ponad 10 000 pielgrzymów. Na placu przed Bazyliką jest miejsce dla ok. 30 tys. wiernych.
El interior de la basílica fue diseñado no solo para albergar a una gran cantidad de fieles, sino también para brindarles comodidad y amplitud. La forma redonda de la basílica permite una excelente visibilidad de la imagen milagrosa de la Virgen de Guadalupe desde cualquier punto del templo. El espacio interior es impresionante, con una altura de 42 metros y un diámetro de casi 100 metros, lo que permite albergar a más de 10,000 peregrinos. En la plaza frente a la basílica hay espacio para aproximadamente 30,000 fieles.
Na centralnym pilastrze znajduje się cudowny Obraz Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe. Dzięki okrągłemu kształtowi Bazyliki, obraz Matki Bożej może być widziany z każdego punktu kościoła. Po lewej stronie obrazu wisi ponad 20 flag narodowych państw, które przyjęły Matkę Bożą z Guadalupe za swoją patronkę.
En el pilar central se encuentra la milagrosa imagen de la Virgen de Guadalupe. Gracias a la forma circular de la basílica, la imagen puede ser vista desde cualquier punto de la iglesia. A la izquierda de la imagen cuelgan más de 20 banderas de países que han adoptado a la Virgen de Guadalupe como su patrona.
Pod obrazem na niższym poziomie znajduje się ruchomy chodnik, który pozwala na przemieszczanie się wielu pielgrzymów wokół cudownego wizerunku. Rozwiązanie to pozwala na prowadzenie Mszy Świętych na wyższym poziomie. Wewnątrz bazyliki znajduje się 9 kaplic, a w części dolnej kościoła sklepy z dewocjonaliami i biura administracyjne.
Debajo de la imagen, en un nivel inferior, hay una pasarela móvil que permite que los peregrinos se desplacen alrededor de la imagen milagrosa. Esta solución permite celebrar las misas en niveles superiores. Dentro de la basílica hay 9 capillas, y en la parte inferior del templo hay tiendas de artículos religiosos y oficinas administrativas.
Bazylika łączy elementy nowoczesności z tradycją. Użyte materiały, takie jak stal czy beton, pozwoliły na stworzenie przestrzeni, która pomieści ogromne rzesze wiernych, zachowując jednocześnie duchowy wymiar miejsca. Bazylika jest częścią większego kompleksu, który obejmuje także liczne kaplice, muzeum oraz tereny pielgrzymkowe.
La basílica combina elementos de modernidad con la tradición. Los materiales utilizados, como el acero y el concreto, permitieron crear un espacio capaz de albergar grandes multitudes, sin perder el carácter espiritual del lugar. La basílica es parte de un complejo mayor que incluye numerosas capillas, un museo y terrenos destinados a peregrinaciones.
Stara Bazylika Matki Bożej z Guadalupe / La Antigua Basílica de la Virgen de Guadalupe
Stara Bazylika Matki Bożej z Guadalupe to jedno z najważniejszych miejsc kultu religijnego w Meksyku, a także cenne dziedzictwo narodowe. Mimo że dziś funkcję głównej świątyni pełni nowa bazylika, Stara Bazylika pozostaje nie tylko symbolem wiary, ale również świadkiem wielu ważnych wydarzeń w historii Meksyku. Jej wyjątkowa architektura i historia czynią ją jednym z najważniejszych zabytków kraju, który wciąż przyciąga pielgrzymów i turystów z całego świata.
La Antigua Basílica de la Virgen de Guadalupe es uno de los lugares más importantes de culto religioso en México, así como un valioso patrimonio nacional. Aunque hoy la función de iglesia principal la ejerce la nueva basílica, la Antigua Basílica sigue siendo un símbolo de fe y un testigo de numerosos eventos históricos en México. Su arquitectura única y su historia la convierten en uno de los monumentos más importantes del país, que sigue atrayendo a peregrinos y turistas de todo el mundo.
Świątynia została konsekrowana 1 maja 1709 roku. Budowa świątyni rozpoczęła się pod koniec XVII wieku według projektu architekta Pedro de Arriety. Wnętrze świątyni, jak i jego zewnętrzna struktura, pełne są symboliki religijnej i historycznej. Nad wejściem do bazyliki widnieją płaskorzeźby przedstawiające moment objawienia się Matki Bożej Juanowi Diego, a także wizerunki apostołów i proroków.
La iglesia fue consagrada el 1 de mayo de 1709. La construcción del templo comenzó a finales del siglo XVII, según el diseño del arquitecto Pedro de Arrieta. El interior del templo y su estructura exterior están llenos de simbolismo religioso e histórico. Sobre la entrada de la basílica hay relieves que representan el momento de la aparición de la Virgen a Juan Diego, así como imágenes de los apóstoles y los profetas.
Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów architektonicznych świątyni są cztery wieże, kopuła oraz łuk nad głównym wejściem. Elementy te w sposób symboliczny nawiązują do Świątyni Salomona w Jerozolimie. Ich majestatyczny wygląd, połączony z detalami barokowymi, sprawia, że budowla wyróżnia się spośród innych kościołów w regionie. Gdy w 1749 roku kościół otrzymał tytuł kolegiaty wewnątrz świątyni zbudowano chór. W 1895 roku z powodu przebudowy świątyni chór usunięto, ale dodano przepiękny baldachim nad głównym ołtarzem oraz namalowano wiele obrazów przedstawiających wydarzenia związane z kultem Matki Bożej z Guadalupe.
Uno de los elementos arquitectónicos más característicos del templo son sus cuatro torres, la cúpula y el arco sobre la entrada principal. Estos elementos, en forma simbólica, evocan el Templo de Salomón en Jerusalén. Su apariencia majestuosa, combinada con los detalles barrocos, hace que el edificio se distinga de otros templos de la región. Cuando en 1749 el templo recibió el título de colegiata, se construyó un coro en su interior. En 1895, durante una nueva remodelación, el coro fue retirado, pero se añadió un hermoso dosel sobre el altar mayor y se pintaron varios cuadros que representan eventos relacionados con el culto a la Virgen de Guadalupe.
Bazylika przeszła liczne zmiany i modernizacje, które miały na celu dostosowanie jej do rosnącej liczby pielgrzymów oraz zapewnienie jej większej stabilności konstrukcyjnej. W 1749 roku kościół otrzymał tytuł kolegiaty, a w jego wnętrzu zbudowano chór. Z kolei w 1895 roku, w trakcie kolejnej przebudowy, chór został usunięty, ale zamiast niego dodano przepiękny baldachim nad głównym ołtarzem. Dodatkowo, wprowadzono liczne malowidła, które przedstawiają wydarzenia związane z kultem Matki Bożej z Guadalupe, wzmacniając w ten sposób duchową atmosferę świątyni.
La basílica ha pasado por numerosos cambios y modernizaciones, con el fin de adaptarse al creciente número de peregrinos y asegurar su estabilidad estructural. En 1749, el templo recibió el título de colegiata y se construyó un coro en su interior. Durante la renovación de 1895, el coro fue eliminado y se incorporaron numerosos cuadros que representaban los eventos relacionados con el culto a la Virgen.
Jednym z największych problemów konstrukcyjnych świątyni była jej lokalizacja na grząskim terenie, który sprawił, że fundamenty budowli są narażone na osiadanie i przechylanie się. Dodatkowo, trzęsienia ziemi, które wielokrotnie nawiedzały Meksyk, wpłynęły na dalsze osłabienie struktury kościoła. W latach 70. XX wieku stwierdzono, że świątynia jest w poważnym stanie technicznym i wymaga pilnych prac konserwacyjnych. W wyniku trzęsień ziemi świątynia uległa deformacjom i przechyliła się od pionu. Przechył jest obecnie widoczny gołym okiem. Pomimo tego, Bazylika nadal pełni swoją rolę jako duchowe centrum i jest miejscem niezliczonych modlitw oraz nadziei, które przynoszą jej pielgrzymi.
Uno de los mayores problemas constructivos del templo fue su ubicación sobre terreno pantanoso, lo que hizo que los cimientos del edificio estuvieran expuestos a asentamientos e inclinaciones. Además, los terremotos, que han azotado México en varias ocasiones, contribuyeron al debilitamiento adicional de la estructura de la iglesia. En la década de 1970, se determinó que el templo estaba en un estado técnico grave y requería trabajos de restauración urgentes. Como resultado de los terremotos, el templo sufrió deformaciones y se inclinó fuera del eje. La inclinación es ahora visible a simple vista. A pesar de esto, la basílica sigue cumpliendo su función como centro espiritual y es un lugar de incontables oraciones y esperanzas traídas por los peregrinos.
W 2002 roku kościół uzyskał status świątyni ekspiacyjnej, co oznacza, że jego wierni modlą się w nim nie tylko o łaski, ale także o przebaczenie grzechów.
En 2002, la iglesia recibió el estatus de templo expiatorio, lo que significa que sus fieles rezan allí no solo por gracias, sino también por el perdón de los pecados.
Dzięki stałym wysiłkom na rzecz zachowania i ochrony, Stara Bazylika Matki Bożej z Guadalupe jest dziś jednym z najcenniejszych zabytków Meksyku. Jej znaczenie wykracza poza granice religijne, ponieważ jest to także miejsce narodowej tożsamości Meksykanów oraz symbol ciągłości tradycji i kultury.
Gracias a los esfuerzos continuos para conservarla y protegerla, la Antigua Basílica de la Virgen de Guadalupe es hoy uno de los monumentos más valiosos de México. Su importancia trasciende los límites religiosos, ya que también es un lugar de identidad nacional para los mexicanos y un símbolo de la continuidad de la tradición y cultura.
Były Klasztor Sióstr Kapucynek / Exconvento de Capuchinas
Były Klasztorze Sióstr Kapucynek znajduje się z prawej strony od starej bazyliki. Klasztor został zaprojektowany i zbudowany w 1787 r. przez Ignacio Costera z inicjatywy zakonu kapucyńskiego, który był częścią rodziny franciszkańskiej. Celem tego przedsięwzięcia było stworzenie miejsca, które sprzyjałoby życiu kontemplacyjnemu i modlitewnemu, z zachowaniem prostoty, pokory i oddania Bogu.
El Exconvento de las Hermanas Capuchinas se encuentra a la derecha de la antigua basílica. Fue diseñado y construido en 1787 por Ignacio Coster a iniciativa de la orden capuchina, que formaba parte de la familia franciscana. El objetivo de este proyecto era crear un lugar que favoreciera la vida contemplativa y de oración, manteniendo la simplicidad, la humildad y la dedicación a Dios.
Siostry Kapucynki prowadziły życie kontemplacyjne, w pełnej oddaniu dla modlitwy i ascezy, zgodnie z regułą zakonu. Klasztor odgrywał ważną rolę w szerzeniu wartości duchowych i wspieraniu wiernych w ich codziennej modlitwie. Siostry angażowały się również w działalność charytatywną, opiekując się ubogimi i chorymi w okolicy.
Las Hermanas Capuchinas llevaban una vida contemplativa, completamente dedicadas a la oración y al ascetismo, conforme a la regla de la orden. El convento jugó un papel importante en la difusión de los valores espirituales y en el apoyo a los fieles en su oración diaria. Las hermanas también se dedicaban a actividades caritativas, cuidando a los pobres y a los enfermos de la zona.
W wyniku reform przeprowadzonych przez liberalny rząd pod przewodnictwem Benito Juáreza (1806-1872), który miał na celu ograniczenie wpływów Kościoła katolickiego w życiu społecznym i politycznym, wiele zakonów, w tym Siostry Kapucynki, zostały zmuszone do opuszczenia swoich klasztorów. Zakon sióstr kapucynek został rozwiązany, a klasztory skonfiskowane przez rząd. Po opuszczeniu klasztoru przez siostry, budynek został przekształcony i użyty do innych celów. Klasztor stał się garnizonem wojskowym, a później szpitalem. Zmiana przeznaczenia była częścią szerszej polityki, która miała na celu wykorzystywanie majątku kościelnego do innych celów publicznych. Z czasem, gdy sytuacja polityczna w Meksyku się ustabilizowała, a także na skutek zmian w polityce wobec Kościoła, klasztor i kościół wróciły do swojego pierwotnego przeznaczenia. Siostry Kapucynki mogły powrócić do klasztoru, a budynek odzyskał funkcję religijną, służąc jako miejsce kontemplacji i modlitwy.
Como resultado de las reformas impulsadas por el gobierno liberal bajo el liderazgo de Benito Juárez (1806-1872), cuyo objetivo era reducir la influencia de la Iglesia católica en la vida social y política, muchas órdenes religiosas, incluidas las Hermanas Capuchinas, fueron obligadas a abandonar sus conventos. La orden de las hermanas capuchinas fue disuelta y los conventos fueron confiscados por el gobierno. Después de que las hermanas abandonaron el convento, el edificio fue transformado y utilizado para otros fines. El convento se convirtió en un cuartel militar y más tarde en un hospital. Este cambio de uso formaba parte de una política más amplia que buscaba utilizar los bienes de la iglesia para otros fines públicos. Con el tiempo, cuando la situación política en México se estabilizó y debido a los cambios en la política hacia la Iglesia, el convento y la iglesia volvieron a su propósito original. Las Hermanas Capuchinas pudieron regresar al convento y el edificio recuperó su función religiosa, sirviendo como lugar de contemplación y oración.
W porównaniu z innym świątyniami leżącymi na terenie sanktuarium, kościół charakteryzuje się stylem raczej surowym i prostym, co wcale nie znaczy, że nie ma swego uroku. Oglądając klasztor należy zwrócić uwagę przede wszystkim na wielokolorową fasadę budynku, a wchodząc do środka na jeden z elementów „polskich” znajdujących się na terenie sanktuarium, a więc obraz Jezusa Miłosiernego.
En comparación con otras iglesias ubicadas en el santuario, la iglesia se caracteriza por un estilo bastante austero y sencillo, lo cual no significa que carezca de encanto. Al visitar el convento, se debe prestar atención principalmente a la fachada multicolor del edificio, y al entrar, a uno de los elementos „polacos” presentes en el santuario, es decir, la imagen de Jesús Misericordioso.
Kaplica na Wzgórzu Tepeyac / Capilla del Cerrito
Kaplica na Wzgórzu Tepeyac, znana również jako Kaplica del Cerrito, jest jednym z najważniejszych miejsc związanych z objawieniem Matki Bożej z Guadalupe. Zlokalizowana jest na szczycie wzgórza, do którego prowadzą schody za Stara Bazyliką, z prawej strony baptysterium. Według tradycji, to właśnie na tym wzgórzu Juan Diego zebrał róże, które miały być dowodem na prawdziwość objawień Matki Bożej, które przekazał biskupowi Zumarradze.
La Capilla del Cerro Tepeyac, también conocida como Capilla del Cerrito, es uno de los lugares más importantes relacionados con la aparición de la Virgen de Guadalupe. Se encuentra en la cima de un cerro, al cual se accede por unas escaleras que están detrás de la Antigua Basílica, a la derecha del baptisterio. Según la tradición, en este cerro fue donde Juan Diego recogió las rosas que debían ser prueba de la veracidad de las apariciones de la Virgen, que luego entregó al obispo Zumárraga.
Pierwszą malutką kapliczkę w tym miejscu postawiono dopiero w 1666 roku. Jednak dopiero w 1749 roku, niemal 100 lat później, wybudowano większy kościół, który stał się jednym z kluczowych punktów pielgrzymkowych. Wnętrze kaplicy zdobią obrazy autorstwa Fernando Leala, jednego z współtwórców meksykańskiego muralizmu, przedstawiające najważniejsze momenty z historii objawień Matki Bożej z Guadalupe.
La primera pequeña capilla en este lugar fue construida en 1666. Sin embargo, fue hasta 1749, casi 100 años después, que se construyó una iglesia más grande que se convirtió en uno de los principales puntos de peregrinaje. El interior de la capilla está adornado con pinturas de Fernando Leal, uno de los colaboradores del muralismo mexicano, que representan los momentos más importantes de la historia de las apariciones de la Virgen de Guadalupe.
Kaplica to miejsce, pełne historycznego i duchowego znaczenia, które przyciąga pielgrzymów i turystów z całego świata, pragnących oddać hołd Matce Bożej z Guadalupe. Z tarasu przed Kaplicą na Wzgórzu Tepeyac rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na Miasto Meksyk.
La capilla es un lugar lleno de significado histórico y espiritual, que atrae a peregrinos y turistas de todo el mundo que desean rendir homenaje a la Virgen de Guadalupe. Desde la terraza frente a la capilla en el Cerro de Tepeyac, se extiende una vista impresionante de la Ciudad de México.
Muzeum Bazyliki Matki Bożej z Guadalupe / Museo de la Basílica de la Virgen de Guadalupe
Muzeum znajduje się na tyłach Starej Bazyliki w miejscu, gdzie dawniej znajdowały się pomieszczenia administracyjne kościoła. Muzeum zostało założone w 1941 roku z inicjatywy kustosza sanktuarium, ks. Feliciano Corteza y Mora. Jego celem było stworzenie przestrzeni, w której mogłyby być przechowywane i eksponowane dzieła sztuki związane z kultem Matki Bożej z Guadalupe, a także historia tego kultu, który od wieków przyciąga pielgrzymów z całego świata.
El museo se encuentra en la parte trasera de la Antigua Basílica, en el lugar donde anteriormente estaban las oficinas administrativas de la iglesia. Fue fundado en 1941 por iniciativa del custodio del santuario, el padre Feliciano Cortez y Mora. Su objetivo era crear un espacio donde se pudieran almacenar y exhibir obras de arte relacionadas con el culto a la Virgen de Guadalupe, así como la historia de este culto, que ha atraído a peregrinos de todo el mundo durante siglos.
Muzeum w Guadalupe może poszczycić się największą w Meksyku kolekcją sztuki maryjnej, której zbiór obejmuje prace wykonane na przestrzeni wieków. W muzeum znajduje się szereg dzieł, które są świadectwem kultu Matki Bożej z Guadalupe i jej oddziaływania na sztukę kolonialną i późniejsze okresy. Najbardziej reprezentatywną częścią kolekcji są retablos – małe obrazki wotywne, które były popularne zarówno w Nowej Hiszpanii, jak i w Europie. Te dzieła sztuki, choć niewielkie, stanowią bogaty zbiór przedstawiający Matkę Bożą, jej cuda oraz historię objawienia się Indianinowi Juanowi Diego.
El Museo de Guadalupe presume de ser el hogar de la colección más grande de arte mariano en México, que abarca trabajos realizados a lo largo de los siglos. El museo alberga una serie de obras que son testigos del culto a la Virgen de Guadalupe y su influencia en el arte colonial y en períodos posteriores. La parte más representativa de la colección son los retablos, pequeñas imágenes votivas que eran populares tanto en la Nueva España como en Europa. Estas obras de arte, aunque pequeñas, conforman una rica colección que presenta a la Virgen, sus milagros y la historia de la aparición a Juan Diego.
Oprócz obrazów, muzeum posiada także rzeźby wykonane w różnych technikach i z rozmaitych materiałów, takich jak drewno, kamień czy wosk. Do kolekcji należy również fotografia, wyroby z porcelany i srebra, meble oraz szaty liturgiczne, które stanowią integralną część historii tego miejsca. Ponadto muzeum gromadzi księgi liturgiczne, w tym starodruki, które dokumentują historię kultu maryjnego w Meksyku.
Además de pinturas, el museo también cuenta con esculturas realizadas en diversas técnicas y materiales como madera, piedra y cera. La colección incluye fotografías, productos de porcelana y plata, muebles y vestimentas litúrgicas que son parte integral de la historia de este lugar. Asimismo, el museo alberga libros litúrgicos, incluidos incunables, que documentan la historia del culto mariano en México.
Choć wiele dzieł w muzeum pochodzi od anonimowych twórców, to nie brakuje także prac znanych artystów, którzy pozostawili swój ślad w historii sztuki maryjnej. Wśród nich znajdują się nazwiska takie jak Matías de Arteaga y Alfaro, Cristóbal de Villalpando, Nicolás Cabrera czy Sebastián López de Arteaga. W muzeum znajdują się również prace takich mistrzów jak José Guadalupe Posada, znany z drzeworytów i ilustracji, David Alfaro Siqueiros oraz Salvador Dalí, który stworzył dzieła inspirowane religią i kulturą Meksyku.
Aunque muchas de las obras en el museo provienen de autores anónimos, también se encuentran trabajos de artistas famosos que han dejado su huella en la historia del arte mariano. Entre ellos se incluyen nombres como Matías de Arteaga y Alfaro, Cristóbal de Villalpando, Nicolás Cabrera y Sebastián López de Arteaga. En el museo también hay obras de maestros como José Guadalupe Posada, conocido por sus xilografías e ilustraciones, David Alfaro Siqueiros y Salvador Dalí, quien creó obras inspiradas en la religión y la cultura de México.
Muzeum składa się z 16 sal wystawowych. Jednym z najważniejszych miejsc w muzeum jest zakrystia, która zachwyca przepiękną ikonografią guadalupańską. Można tam podziwiać wizerunki Matki Bożej w różnych stylach artystycznych, które pokazują, jak obraz Matki Bożej ewoluował przez stulecia. Z kolei w Sali Kapitularnej można zobaczyć portrety kustoszy sanktuarium, którzy przez wieki dbali o jego rozwój i pielgrzymów odwiedzających to święte miejsce. Godna uwagi jest również Sala Biskupia, która prezentując bogatą kolekcję mebli, porcelany oraz starych zegarów, które tworzą unikalny klimat dawnych czasów.
El museo consta de 16 salas de exposicion. Uno de los lugares más importantes es la sacristía, que cautiva con su bellísima iconografía guadalupana. Allí se pueden admirar representaciones de la Virgen en diversos estilos artísticos que muestran cómo la imagen de la Virgen ha evolucionado a lo largo de los siglos. En la Sala Capitular se pueden ver los retratos de los custodios del santuario que, a lo largo de los siglos, han cuidado de su desarrollo y de los peregrinos que visitan este lugar sagrado. También destaca la Sala Episcopal, que presenta una rica colección de muebles, porcelanas y relojes antiguos, creando un ambiente único de tiempos pasados.
Muzeum Bazyliki Matki Bożej z Guadalupe pełni nie tylko funkcję muzealną, ale także edukacyjną i duchową. Przyciąga pielgrzymów, turystów oraz miłośników sztuki, którzy mogą tutaj nie tylko podziwiać dzieła sztuki, ale także zgłębić historię jednego z najważniejszych kultów maryjnych na świecie. Wartością muzeum jest także jego wkład w zachowanie dziedzictwa kulturowego Meksyku i jego powiązań z religią, sztuką i historią narodową.
El Museo de la Basílica de la Virgen de Guadalupe no solo cumple una función museística, sino también educativa y espiritual. Atrae a peregrinos, turistas y amantes del arte, quienes pueden no solo admirar las obras de arte, sino también profundizar en la historia de uno de los cultos marianos más importantes del mundo. El valor del museo también radica en su contribución a la preservación del patrimonio cultural de México y su vinculación con la religión, el arte y la historia nacional.
Baptysterium / Baptisterio
Z lewej strony Starej Bazyliki, tuż za pomnikiem Papieża Jana Pawła II, znajduje się nowoczesne baptysterium, które zostało zbudowane i konsekrowane w 1991 roku. Jego architektura ma formę spirali, co symbolizuje ciągłość życia i odnowienie w wierze. W baptysterium odbywają się uroczystości chrztu, a jego unikalny design przyciąga uwagę pielgrzymów.
A la izquierda de la Antigua Basílica, justo detrás del monumento al Papa Juan Pablo II, se encuentra el moderno baptisterio, que fue construido y consagrado en 1991. Su arquitectura tiene forma de espiral, lo que simboliza la continuidad de la vida y la renovación en la fe. En el baptisterio se celebran las ceremonias de bautizo, y su diseño único atrae la atención de los peregrinos.
Papież Jan Paweł II był wielkim propagatorem kultu maryjnego i szczególnym uczuciem darzył Matkę Bożą z Gwadelupy. Jej sanktuarium odwiedził podczas swoich pielgrzymek cztery razy. Wielokrotnie podkreślał, jak ważną rolę odegrała ona dla historii i rozwoju katolicyzmu w Meksyku. 12 grudnia 1999 roku, papież Jan Paweł II, w trakcie swojej pielgrzymki do Meksyku, ogłosił dzień 12 grudnia świętem liturgicznym dla całego kontynentu amerykańskiego, nawiązując do szczególnego wydarzenia – objawienia Matki Bożej z Guadalupe, które miało miejsce w 1531 roku. Ogłoszenie to miało ogromne znaczenie nie tylko religijne, ale także kulturowe, podkreślając rolę, jaką Matka Boża z Guadalupe odegrała w historii Kościoła katolickiego w Ameryce Łacińskiej, a także w szerzeniu katolickich wartości w regionie.
El Papa Juan Pablo II fue un gran propagador del culto mariano y sentía un cariño especial por la Virgen de Guadalupe. Visitó su santuario en cuatro ocasiones durante sus peregrinaciones. En varias ocasiones destacó el papel fundamental que desempeñó en la historia y el desarrollo del catolicismo en México. El 12 de diciembre de 1999, el Papa Juan Pablo II, durante su peregrinación a México, proclamó el 12 de diciembre como fiesta litúrgica para todo el continente americano, en referencia a un evento especial: la aparición de la Virgen de Guadalupe a Juan Diego, ocurrida en 1531. Esta proclamación tuvo un gran significado no solo religioso, sino también cultural, subrayando el papel que la Virgen de Guadalupe ha jugado en la historia de la Iglesia católica en América Latina, así como en la difusión de los valores católicos en la región.
Pomnik przedstawiający kadłub okrętu / Monumento del casco del barco
Pomnik przedstawiający kadłub okrętu znajduje się na terenie sanktuarium Matki z Guadalupe i jest jednym z ciekawszych elementów, które przyciągają uwagę pielgrzymów. Upamiętnia on jeden z najsławniejszych cudów, jaki miał miejsce w XVII wieku. Historia ta związana jest z marynarzami płynącymi statkiem z Hiszpanii do Meksyku, którzy podczas swojej podróży napotkali potężną burzę, zagrażającą ich życiu. Zrozpaczeni, zwrócili się o pomoc do Matki Bożej z Guadalupe.
El monumento que representa el casco de un barco está ubicado dentro del santuario de la Virgen de Guadalupe y es uno de los elementos más curiosos que atraen la atención de los peregrinos. Conmemora uno de los milagros más famosos ocurridos en el siglo XVII. Esta historia está relacionada con unos marineros que viajaban en un barco desde España hacia México y que, durante su travesía, se encontraron con una tormenta que amenazaba sus vidas. Desesperados, pidieron ayuda a la Virgen de Guadalupe.
Na ich modlitwy i prośby o ratunek, burza ustąpiła, a morze się uspokoiło. Z wdzięczności za cud, marynarze postanowili przynieść na swoich barkach maszt z okrętu jako dar dla Matki Bożej. Maszt został umieszczony na terenie sanktuarium jako symbol bożej interwencji.
A sus oraciones y súplicas por su salvación, la tormenta cesó y el mar se calmó. En agradecimiento por el milagro, los marineros decidieron llevar un mástil del barco como ofrenda a la Virgen. El mástil fue colocado en el santuario como símbolo de la intervención divina.
Na początku XX wieku, oryginalny maszt został zniszczony przez silny wiatr, a w jego miejsce wzniesiono współczesny pomnik. Przedstawia on kadłub okrętu w pełnym ożaglowaniu, nawiązując do historii i cudu, który miał miejsce w przeszłości. Pomnik ten stanowi nie tylko hołd dla Matki Bożej, ale także symbol wdzięczności i opieki Bożej nad marynarzami i wszystkimi, którzy powierzają swoje życie w jej ręce.
A principios del siglo XX, el mástil original fue destruido por un fuerte viento, y en su lugar se erigió el monumento moderno. Este representa el casco del barco con velas desplegadas, haciendo referencia a la historia y el milagro ocurrido en el pasado. Este monumento no solo es un tributo a la Virgen, sino también un símbolo de gratitud y protección divina sobre los marineros y todos los que confían sus vidas en sus manos.
Ogród Tepeyac z rzeźbą „Ofiarowanie” / Jardín Tepeyac con la escultura „La Ofrenda”
Schodząc w dół od Wzgórza Tepeyac, wchodzimy do Ogrodu Tepeyac, przepięknego miejsca pełnego kwiatów, drzew i zieleni. To przestrzeń, w której pielgrzymi mogą poczuć bliskość natury i zatrzymać się na chwilę modlitwy i kontemplacji. W samym sercu ogrodu znajduje się monumentalna rzeźba „Ofiarowanie”, która składa hołd Matce Bożej z Guadalupe i jej roli w historii Meksyku.
Bajando desde el Cerro Tepeyac, se llega al Jardín Tepeyac, un hermoso lugar lleno de flores, árboles y vegetación. Este es un espacio donde los peregrinos pueden sentir la cercanía de la naturaleza y detenerse un momento para la oración y la contemplación. En el corazón del jardín se encuentra la monumental escultura „La Ofrenda”, que rinde homenaje a la Virgen de Guadalupe y su papel en la historia de México.
Rzeźba składa się z 17 figur i przedstawia moment, w którym Indianie składają Matce Bożej ofiary, wyrażając swoją cześć i wdzięczność. Centralnym punktem dzieła jest figura Matki Bożej, która mierzy prawie 4 metry wysokości, otoczona przez figury Juana Diego, Juana de Zumarragi oraz anonimowych Indian. W rękach Indian znajdują się ofiary, takie jak kukurydza, kwiaty i kadzidło, które symbolizują ich hołd i wiarę. Ważnym elementem tej rzeźby są także dwa małe źródełka, które spływają wokół pomnika, łącząc się u stóp Matki Bożej. Symbolizują one jedność Hiszpanów i Indian, którzy połączyli się, tworząc nowy, meksykański naród, pod wpływem łask Matki Bożej z Guadalupe.
La escultura consta de 17 figuras que representan el momento en que los indígenas ofrendan a la Virgen, expresando su respeto y gratitud. El punto central de la obra es la figura de la Virgen, que mide casi 4 metros de altura, rodeada por las figuras de Juan Diego, Juan de Zumárraga y los indígenas anónimos. En manos de los indígenas se encuentran ofrendas como maíz, flores e incienso, que simbolizan su veneración y fe. Un elemento importante de la escultura son los dos pequeños manantiales que fluyen alrededor del monumento y se unen a los pies de la Virgen. Estos simbolizan la unión de los españoles y los indígenas, que se fusionaron para crear una nueva nación mexicana bajo la gracia de la Virgen de Guadalupe.
Dzieło zaprojektował Aurelio Mendoza, natomiast rzeźbę w brązie wykonali Alberto Perez Soria i Gerardo Quiroz. Inauguracja dzieła miała miejsce we wrześniu 1986 roku i od tego czasu stanowi ono jedno z najważniejszych miejsc w Ogrodzie Tepeyac, które przyciąga pielgrzymów z całego świata.
La obra fue diseñada por Aurelio Mendoza y las esculturas de bronce fueron realizadas por Alberto Pérez Soria y Gerardo Quiroz. La inauguración de la obra tuvo lugar en septiembre de 1986 y desde entonces se ha convertido en uno de los lugares más importantes del Jardín Tepeyac, atrayendo a peregrinos de todo el mundo.
Kaplica Źródełka / Templo del Pocito
Kaplica Źródełka to jedno z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych miejsc na terenie sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe. Została zbudowana w XVII wieku, w miejscu, które według tradycji jest związane z objawieniem Matki Bożej Juanowi Diego. Właśnie tu, przy małym źródełku, Matka Boża poprosiła Juana Diego, by zbudował kościół na Jej cześć, co było pierwszym krokiem do realizacji kultu Guadalupe w Meksyku.
El Templo del Pocito es uno de los lugares más hermosos y característicos dentro del santuario de la Virgen de Guadalupe. Fue construido en el siglo XVII en el lugar que, según la tradición, está relacionado con la aparición de la Virgen a Juan Diego. Fue aquí, junto a un pequeño manantial, donde la Virgen le pidió a Juan Diego que construyera una iglesia en su honor, lo que fue el primer paso hacia el establecimiento del culto a Guadalupe en México.
W XVIII w. franciszkański pustelnik Calixto González Abecenraje, zwany El beato del Pocito, wystąpił z inicjatywą budowy w tym miejscu kaplicy. Prace rozpoczęto w 1777 roku na podstawie projektu znanego meksykańskiego architekta Francisca Guerrero y Torresa, a zakończono w 1791 roku. Budowla powstała w dużej mierze, dzięki składkom mieszkańców stolicy.
En el siglo XVIII, el ermitaño franciscano Calixto González Abecenraje, conocido como el beato del Pocito, propuso la construcción de una capilla en este lugar. Los trabajos comenzaron en 1777 bajo el proyecto del arquitecto mexicano Francisco Guerrero y Torres y se concluyeron en 1791. La edificación fue en gran parte posible gracias a las contribuciones de los habitantes de la ciudad.
Nazwa kaplicy „pocito”, czyli „źródełko” – pochodzi od wody, która bije z tego miejsca. Woda ze źródełka jest symbolem życia i duchowego oczyszczenia, a także przypomnieniem o cudzie, który miał miejsce w tym miejscu.
El nombre „pocito” proviene del manantial que brota en este lugar. El agua de este manantial es símbolo de vida y purificación espiritual, además de ser un recordatorio del milagro que ocurrió en este sitio.
Kaplica Źródełka jest mała i skromna, ale jej wnętrze jest pełne duchowej mocy. Wewnątrz znajduje się obraz Matki Bożej z Guadalupe, a także źródełko, którego woda wciąż płynie, przyciągając wiernych szukających duchowego oczyszczenia. Przed kaplicą rozpościera się mały dziedziniec, który jest miejscem modlitw i refleksji dla pielgrzymów, którzy odwiedzają to święte miejsce.
El Templo del Pocito es pequeño y modesto, pero su interior está lleno de fuerza espiritual. En su interior se encuentra la imagen de la Virgen de Guadalupe, así como el manantial, cuya agua sigue fluyendo, atrayendo a los fieles en busca de purificación espiritual. Frente a la capilla se extiende un pequeño patio que sirve como lugar de oración y reflexión para los peregrinos que visitan este lugar sagrado.
Na wprost wejścia do kaplicy od strony południowej znajduje się piękny, barokowy ołtarz główny. Centralne jego miejsce zajmuje kopia obrazu Matki Bożej z Guadalupe, wykonana przez słynnego malarz Miguela Cabrerę, natomiast cztery boczne ściany kaplicy zdobią obrazy też tego artysty, przedstawiające kolejne objawienia. Sklepienie kopuł zdobią freski w bizantyjskim stylu, wykonane przez Jose Salome Pina, artystę będącego nauczycielem sławnego meksykańskiego muralisty Diego Rivery (jego murale zdobią wnętrza Pałacu Prezydenckiego przy Zocalo w Mexico City, przedstawiające historię Meksyku). Po prawej stronie ołtarza znajduje się bogato rzeźbiona drewniana ambona, podtrzymywana przez postać przypominającą Juana Diego. Na jednej ze ścian, znajduje się szklana trumna, w której umieszczono naturalnej wielkości postać Maryi; pod katafalkiem widnieje napis „Dormicion de la Virgen” (Zaśnięcie Dziewicy).
Frente a la entrada de la capilla, en el lado sur, se encuentra un hermoso altar mayor de estilo barroco. En su lugar central está una copia de la imagen de la Virgen de Guadalupe, realizada por el famoso pintor Miguel Cabrera, mientras que las cuatro paredes laterales de la capilla están decoradas con cuadros de este mismo artista, que representan las distintas apariciones. El techo de la cúpula está adornado con frescos de estilo bizantino, realizados por José Salomé Piña, un artista que fue maestro del célebre muralista mexicano Diego Rivera (quien decoró los interiores del Palacio Presidencial en el Zócalo de la Ciudad de México con murales que narran la historia de México). A la derecha del altar se encuentra un púlpito de madera ricamente tallado, sostenido por una figura que recuerda a Juan Diego. En una de las paredes, hay un ataúd de vidrio que alberga una figura de la Virgen a tamaño natural; bajo el ataúd se encuentra la inscripción „Dormición de la Virgen”.
Kaplica Źródełka jest miejscem wielu pielgrzymek, szczególnie dla tych, którzy pragną pogłębić swoją wiarę i oddać hołd Matce Bożej z Guadalupe w miejscu, które jest symboliczne zarówno dla samego objawienia, jak i dla wiernych, którzy wierzą, że Matka Boża udziela łask poprzez wodę ze źródełka.
El Templo del Pocito es un lugar de peregrinaje para aquellos que buscan profundizar su fe y rendir homenaje a la Virgen de Guadalupe en un sitio que tiene tanto significado en relación con las apariciones como para los fieles que creen que la Virgen otorga gracias a través del agua del manantial.
Kaplica Indian / Capilla de los Indios
Kaplica Indian jest najstarszym zachowanym budynkiem na terenie sanktuarium. Kaplica ta znajduje się w pobliżu głównej bazyliki i jest szczególnie ważna z historycznego i kulturowego punktu widzenia, jako miejsce, które symbolizuje spotkanie dwóch kultur – hiszpańskiej i indiańskiej – i ich wspólne oddanie Matce Bożej.
La Capilla de los Indios es el edificio más antiguo conservado en el santuario. Se encuentra cerca de la basílica principal y es especialmente importante desde el punto de vista histórico y cultural, como un lugar que simboliza el encuentro de dos culturas: la española y la indígena, y su devoción común a la Virgen María.
Została zbudowana w 1649 roku na prośbę Luisa Lasso de Vega, w miejscu, w którym, według tradycji, mieszkał Juan Diego od 1531 roku aż do swojej śmierci w roku 1548 i jego szczątki są przechowywane w tym samym miejscu. W kaplicy znajdował się wizerunek Matki Bożej z Guadalupe od 1695 do 1709 roku, zanim został przeniesiony do Starej Bazyliki, a także sztandar Miguela Hidalgo od 1853 do 1896 roku.
Fue construida en 1649 por petición de Luis Lasso de Vega, en el lugar donde, según la tradición, vivió Juan Diego desde 1531 hasta su muerte en 1548, y sus restos están guardados en el mismo sitio. En la capilla se encontraba la imagen de la Virgen de Guadalupe desde 1695 hasta 1709, antes de ser trasladada a la Antigua Basílica, así como el estandarte de Miguel Hidalgo desde 1853 hasta 1896.
Kaplicę odrestaurowano w 1998 roku na cześć 450 rocznicy urodzin Juana Diego. Wewnątrz świątyni, w zakrystii znajdującej się po lewej stronie od ołtarza, można zobaczyć fundamenty pierwszych pustelni wybudowanych przez biskupów Zumarraga i Montufar.
La capilla fue restaurada en 1998 para conmemorar el 450 aniversario del nacimiento de Juan Diego. En el interior del templo, en la sacristía a la izquierda del altar, se pueden ver los cimientos de las primeras ermitañas construidas por los obispos Zumárraga y Montúfar.
Dzięki swojej symbolice i historii, Kaplica Indian jest miejscem modlitwy i refleksji dla rdzennych mieszkańców Meksyku oraz dla wszystkich, którzy pragną oddać hołd Matce Bożej z Guadalupe, której objawienia miały tak wielkie znaczenie w duchowym i społecznym życiu narodu meksykańskiego. To miejsce, w którym przeszłość spotyka się z teraźniejszością, a duchowe dziedzictwo jest kultywowane i przekazywane kolejnym pokoleniom.
Gracias a su simbolismo e historia, la Capilla de los Indios es un lugar de oración y reflexión para los pueblos indígenas de México y para todos aquellos que desean rendir homenaje a la Virgen de Guadalupe, cuyas apariciones tuvieron un gran significado en la vida espiritual y social del pueblo mexicano. Es un lugar donde el pasado se encuentra con el presente, y el patrimonio espiritual se cultiva y transmite a las siguientes generaciones.
Dzwonnica nowej Bazyliki Matki Bożej z Guadalupe / El Carillón de la Nueva Basílica de la Virgen de Guadalupe
Dzwonnica Nowej Bazyliki Matki Bożej z Guadalupe jest jednym z najbardziej imponujących elementów architektonicznych sanktuarium. Została wykonana w latach 1989–1991. Karylion składa się z 49 dzwonów, które razem tworzą jedną z największych i najbardziej imponujących instalacji dźwiękowych na świecie. Dzwony te zostały zaprojektowane w taki sposób, aby ich dźwięk był słyszany na dużą odległość.
El Carillón de la Nueva Basílica de la Virgen de Guadalupe es uno de los elementos arquitectónicos más impresionantes del santuario. Fue construido entre 1989 y 1991. El carillón consta de 49 campanas que, juntas, crean una de las instalaciones sonoras más grandes e impresionantes del mundo. Estas campanas fueron diseñadas de tal manera que su sonido se escucha a gran distancia.
Została zaprojektowana w minimalistycznym, nowoczesnym stylu, który harmonizuje z resztą budowli bazyliki. Dzięki swojej wysokości i unikalnej konstrukcji, dzwonnica stanowi ważny punkt orientacyjny w okolicy i jest widoczna z wielu miejsc w Ciudad de México.
Fue diseñado en un estilo minimalista y moderno que armoniza con el resto de la construcción de la basílica. Gracias a su altura y estructura única, el carillón es un importante punto de referencia en la zona y es visible desde muchos lugares en Ciudad de México.
Na dzwonnicy umieszczono różne zegary jako symbol różnorodnych sposobów mierzenia czasu: mamy zegar cywilny, zegar astronomiczny używany przez żaglarzy, zegar słoneczny oraz aztecki zegar księżycowy. Karylion nie tylko pełni funkcję liturgiczną, ale także jest ważnym elementem pielgrzymek, stanowiąc dla wiernych symbol obecności Matki Bożej w ich życiu.
En el carillón se colocaron varios relojes como símbolo de los diversos modos de medir el tiempo: un reloj civil, un reloj astronómico utilizado por los marineros, un reloj solar y un reloj lunar azteca. El carillón no solo cumple una función litúrgica, sino que también es un importante elemento de las peregrinaciones, sirviendo como símbolo de la presencia de la Virgen en la vida de los fieles.
Dźwięki Karylionu rozbrzmiewają nie tylko w godzinach modlitw, ale także w trakcie specjalnych ceremonii, co czyni ją nieodłącznym elementem życia duchowego pielgrzymów odwiedzających bazylikę. To miejsce, gdzie łączy się tradycja z nowoczesnością, a religijne i artystyczne aspekty architektury współistnieją w harmonii.
Los sonidos del carillón resuenan no solo durante las horas de oración, sino también durante ceremonias especiales, lo que lo convierte en un elemento esencial en la vida espiritual de los peregrinos que visitan la basílica. Es un lugar donde se fusionan la tradición y la modernidad, y los aspectos religiosos y artísticos de la arquitectura coexisten en armonía.
Rzeźba w postaci otwartej księgi / La escultura en forma de un libro abierto
Rzeźba w postaci otwartej księgi, znajdująca się na terenie sanktuarium Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku, jest jednym z elementów upamiętniających postacie związane z objawieniami Matki Bożej z Guadalupe. Księga jest symbolem przekazu i historii, które zostały zapisane na kartach czasu, a jej otwartość ma oznaczać dostępność wiedzy i nauki dla wszystkich, którzy pragną poznać prawdę o tych wydarzeniach.
La escultura en forma de un libro abierto, ubicada en el santuario de Nuestra Señora de Guadalupe en México, es uno de los elementos más importantes para conmemorar a las personas vinculadas a las apariciones de la Virgen de Guadalupe. El libro simboliza la transmisión y la historia que se han escrito a lo largo del tiempo, y su apertura representa la accesibilidad del conocimiento y la enseñanza para todos aquellos que deseen conocer la verdad sobre estos eventos.
Podsumowanie / Resumen
Bazylika Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku to jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych na świecie. Zbudowana w sercu Meksyku, łączy bogatą historię, sztukę oraz duchowe znaczenie dla narodu meksykańskiego. W jej wnętrzach znajdują się cenne dzieła sztuki sakralnej, a sama bazylika jest miejscem kultu, które przyciąga pielgrzymów z całego świata. Wspaniała architektura, historyczne kaplice oraz unikalny dźwięk dzwonnicy sprawiają, że to miejsce łączy tradycję z nowoczesnością, stając się nie tylko centrum religijnym, ale także symbolem zjednoczenia różnych kultur i historii Meksyku.
La Basílica de Nuestra Señora de Guadalupe en México es uno de los lugares de peregrinación más importantes del mundo. Construida en el corazón de México, combina una rica historia, arte y un profundo significado espiritual para el pueblo mexicano. En su interior se encuentran valiosas obras de arte sacro, y la basílica en sí es un lugar de culto que atrae a peregrinos de todo el mundo. Su majestuosa arquitectura, las capillas históricas y el sonido único de su campanario hacen que este lugar combine la tradición con la modernidad, convirtiéndose no solo en un centro religioso, sino también en un símbolo de la unión de diversas culturas e historias de México.
Cudowny wizerunek Matki Bożej z Guadalupe, znajdujący się w Bazylice i przedstawiający Maryję w stanie błogosławionym, ma szczególne znaczenie nie tylko w kontekście jej macierzyństwa, ale także w odniesieniu do wartości ludzkiego życia. Jest bliski wszystkim, którzy bronią życia, ponieważ symbolizuje Maryję jako Matkę noszącą w swoim łonie nowe życie – życie święte, które zasługuje na szacunek i ochronę.
La imagen milagrosa de la Virgen de Guadalupe, que se encuentra en la Basílica y representa a María en estado de bendición, tiene un significado especial no solo en el contexto de su maternidad, sino también en relación con los valores de la vida humana. Es cercana a todos los que defienden la vida, ya que simboliza a María como Madre que lleva en su vientre una nueva vida, una vida sagrada que merece respeto y protección.